Zmartwychwstali Poeci: Zielona Mila

„Zielona Mila”, Stephen King – opracowanie: Natalia ‘Carrie’ B.

Część pierwsza

DWIE MARTWE DZIEWCZYNKI

Narrator pierwszoosobowy zaczyna od opisu więzienia, w którym pracował. „Zdarzyło się to w roku tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim” – mówił, więzienie mieściło się wówczas w Cold Mountain i oczywiście znajdowało się tam krzesło elektryczne, zwane przez więźniów „Starą Iskrówą” lub „Wielką wyżymaczką”. Opowiada o tym, jak to więźniowe żartują sobie ze Starej Iskrówy, a jako, że był jednym z uczestników dokładnie siedemdziesięciu ośmiu egzekucji, wie jak późno dochodzi do skazańców świadomość, że zaraz zostaną usmażeni jak indyk w Święto Dziękczynienia. Dokładniej wtedy, gdy przywiązywano im kostki do dębowych nóg krzesła. Właśnie poprzez nogi dowiadywali się o swojej śmieci, czuli od kończyn porażenie prądem o wysokim napięciu. Zakładano więźniowi na głowę czarny, jedwabny kaptur zakrywający oczy.

Cele śmierci znajdowały się na bloku E, oddalonym od pozostałych czterech i znacznie mniejszym. W środku było sześć cel – trzy po jednej i trzy po drugiej stronie korytarza, wszystkie o połowę mniejsze od cel w innych blokach. Wszystkie jednoosobowe.

Za „kadencji” osoby mówiącej nigdy nie było sytuacji, że wszystkie sześć cel było zajęte, maksymalnie posiadali czterech skazańców, zarówno czarnych i białych, nie było wtedy „selekcji”.

Szeroki korytarz prowadzący przez cały blok był koloru limonkowego, dlatego ten odcinek, który w innych więzieniach nazywa się „Ostatnią Milą” tutaj nazywano „Milą Zieloną”. Mierzyła ona około sześćdziesięciu długich kroków i biegła z południa na północ. Na samym początku umiejscowiona była izolatka, na końcu można było skręcić w lewo lub w prawo. Lewa strona oznaczała życie, prowadziła na spacerniak. Prawa strona znowuż oznaczała zupełnie coś innego – prowadziła najpierw do gabinetu narratora, mijało się biurko i naprzeciw stało dwoje drzwi. Jedne do toalety, a drugie do szopy, tam kończyli ci, którzy przeszli Zieloną Milę.

Drzwi były małe, przez co John Coffey musiał przykucnąć i ledwo się przez nie przecisnął. Kierowano sięna mały podest, szło się po trzech betonowych schodkach na dół. Pomieszczenie, do którego prowadziły było obskurne, bez ogrzewania, z podłogą z sosnowych desek i metalowym dachem. W lecie na bloku panował niesamowity upał, a zimą taki chłód, że widziało się własny oddech, podczas egzekucji Elmera Mandfreda zemdlało dziewięciu świadków!

Lewa strona szopy była stroną życia, tam przechowywano narzędzia, odzież, materiały, worki z nasionami roślin, które siano na wiosnę w ogródkach, papier toaletowy, palety, worki z wapnem do wytyczania boiska baseballowego i futbolowego – więzionwie grali na tzw. Pastwisku, jesienne mecze były tam niesamowitym wydarzeniem. Po prawej stronie – śmierć. Iskrówa umiejscowiona została na drewnianym podwyższeniu. Obok stało wiadro, a w nim przebywała gąbkę przyciętą tak, żeby pasowała do metalowego hełmu, zanurzano ją w słonej wodzie, wtedy ona lepiej przewodziła ładunek prądu stałego płynący z kabla do gąbki i do mózgu skazanego.

Rok tysiąc dziewięćset trzydziesty drugi to rok Johna Coffey’a. Gorąca jesień, październik prawie nie różnił się od sierpnia, a żona dyrektora Moores’a trafiła do szpitala w Indianoli. Podmiot mówiący przechodził wówczas najgorszą w swoim życiu infekcję dróg moczowych, sprawiającą, że pragnął śmierci gdy tylko czuł potrzebę pójścia do toalety. To była jesień Eduarda Delacroix, łysawego, małego, drobnego Francuza ze specyficzną, tresowaną myszką. Przede wszystkim jednak ta jesień była kojarzona głównie z Johnem Coffey’em.

Na każdej zmianie było czterech lub pięciu strażników, lecz tylko mniejszość odbyła dłuższy staż. Dean Stanton, Harry Terwilliger i Brutus Howell (zwany żartobliwie Brutalem, bo pomimo swojej potężnej postury, gdyby nie musiał, nie skrzywdziłby nawet muchy), podobnież jak Percy Wetmore, ten naprawdę brutalny, a przy tym głupszy niż ustawa przewiduje, nie żyją w dniu, w którym główny bohater spisuje pamiętnik z tamtych lat, w zamierzeniu wydania w formie książki. Percy według narratora w ogóle nie powinien pracować na bloku E, zwyczajnie jego paskudne usposobienie nie pomagało w niczym, narobił tylko wielu kłopotów. Dlaczego został? Przez swoją żonę był spokrewniony z gubernatorem, o to odpowiedź.

To Percy Wetmore wprowadził Coffeya na blok krzycząc „Idzie truposz! Idzie do nas truposz!”.

Październik czy nie, gorąco jak diabli piekli, drzwi na spacernik otwarły się i stanął w nich największy facet, jakiego kiedykolwiek strażnik widział, może z wyjątkiem kilku koszykarzy, których mecze oglądał w „Centrum Rekreacji” tego ‘domu dla śliniących się starców’ gdzie znajdował się pisząc książkę. Więzień miał założone łańcuchy na rękach i piersi, na nogach kajdany, a prowadził go nie kto inny jak bestialski Percy i chudy, mały Harry Terwilliger, wyglądający jak dzieciaki prowadzące ogromnego niedźwiedzia złapanego w lesie. Nawet Brutus „Brutal” Howell wyglądał przy nim jak dzieciak, a miał sześć stóp wzrostu i był bardzo umięśniony. John Coffey – sześć stóp i osiem cali wzrostu, wcale nie przypominał jednak koszykarza telewizora. Szerokie barki, olbrzymia klata obudowana mięśniami. Podarowano mu największe drelichy jakie były w magazynie, a mankiety od spodni i tak sięgały do połowy jego żylastych i pokiereszowanych łydek. Koszula się nie dopinała na piersi, rękawy skończyły gdzieś na przedramionach, w dłoni ściskał niebieską czapkę (też za małą, na jego dużej głowie przypominałaby czapkę cyrkowej małpki kapucynki). Jego postura mówiła, że z łatwością zerwałby te łańcuchy, jednak twarz zupełnie temu zaprzeczała. Nie było na niej głupoty, jak stwierdził Percy Wetmore nazywając go matołem (przyganiał kocioł garnkowi). Malowało się na jego twarzy zagubienie. Rozglądał się jakby chciał zgadnąć gdzie jest, co robi … kim jest

- Idzie truposz! – krzyczał Percy. Harry miał nietęgą minę. „– Idzie tru…

- Dosyć tego. – przerwałem mu.” Strażnik siedział na pryczy w celi przeznaczonej dla Coffeya. Musiał przywitać więźnia, zapoznać go z regulaminem, czego wcale nie ułatwiał mu Wetmore rzucając spojrzenie mówiące jakim to kolega z pracy nie jest „dupkiem”. Harry spytał zaniepokojony, czy na pewno Paul (narrator) chce zostać sam z „Olbrzymem”, czy nie będzie tam żadnych problemów, bo w końcu rzadko trafia się podwójny gwałciciel i morderca o takich wymiarach. Paul Edgecombe spytał „Dużego” czy będą z nim problemy. Coffey pokręcił głową przecząco, obserwował bacznie głównego strażnika. Jako test kazał podać Olbrzymowi dokumenty, wtedy dopiero on miał je odebrać od więźnia. Stwierdził, że jeśli Olbrzym by chciał, mógłby wykorzystać tę sytuację i zrobić krzywdę któremuś z nich, lub po prostu zechcieć podrzeć dokumenty czy coś w tym stylu. Coffey posłusznie jednak wykonał polecenie ku zdziwieniu strażników. Na ciele Murzyna było mnóstwo blizn i ran. W tym czasie jedynym więźniem oprócz tego najnowszego był Edward Delacroix. Percy stał w tym momencie uderzając hikorową pałkę tak, że wzbudzał strach w małych Francuzie „Delu”, biedak potwornie się go bał i nienawidził go jednocześnie. Paul odprawił Percy’ego, oczywiście po dłuższej bezcelowej dyskusji spowodowanej jego oporem.

- Przestań szczerzyć zęby gamoniu, bo ci je powybijam. – zagroził Francuzowi odchodząc.

- Spokojnie, Panie Dzwoneczku. – szepnął Del i mysz, tak jakby go zrozumiała, przycupnęła na jego ramieniu spokojnie. Mężczyzna miał śpiewny luizjański akcent, przez co wszystko co wypowiadał brzmiało egzotycznie, cudzoziemsko.

Paul zdecydował rozkuć Johna widząc jego posłuszeństwo. Był zaniepokojony jego spokojem, pokorą, dziwną melancholią, zagubieniem, kulturą osobistą, której brakowało wielu jego poprzednikom. John, tak jak miał to w zwyczaju, podkreślał przy przedstawieniu się, że jego nazwisko to „Coffey, tak jak napój, tylko że inaczej się pisze”. Umiał napisać tylko własne nazwisko, nie potrafił czytać. Zaakceptował każdy z warunków wyrecytowanych w regulaminie przez Edgecombe’a. Nie miał żadnej rodziny, przyjaciół. Jedynym pytaniem jakie zadał sam z siebie, było „czy po kolacji na korytarzu pali się światło?”, ponieważ bardzo bał się ciemności. Po skończeniu procedury powitalnej Paul zrobił coś, co nigdy wcześniej nie miało miejsca – podał więźniowi rękę. Gdy opuścił celę, usłyszał za sobą głos Johna mówiący „Nie mogłem nic pomóc, szefie. Próbowałem, lecz było już za późno”.

Harry rozpoczął dyskusję na temat Percy’ego, Paul z pogardą mówił o tym, jak od dziesięciu lat musi się użerać z tym „dzięciołem”. Towarzyszył im w rozmowie Dean, który nieoficjalnie był nazwany wśród strażników (poza Percym, o na ten temat nic nie wiedział, bo zaraz ubiegałby się o uzyskanie przez niego tego tytułu) zastępcą Paula. Siedział przy jego biurku, wpisywał coś do akt. Percy nigdy nie uczestniczył w egzekucji, raz ją tylko obserwował z nastawni. Temat zszedł na Coffeya. Stanton powiedział, że John zachowywał się w sądzie tak samo jak i dzisiaj w celi – był obwieszony łańcuchami, mia skrępowane ruchy wszelkimi kajdankami , które z pewnością mógłby zerwać gdyby tylko chciał, a jednak nie robił zupełnie żadnych problemów. Paul zainteresowany historią Olbrzyma postanowił, że później pójdzie zajrzeć do biblioteki gdzie znajdują się wszelkie gazety.

Biblioteka mieściła się na tyłach budynku, gdzie planowano kiedyś zrobić warsztat samochodowy. Miała kształt litery L, nie wiele różniła się wielkością od gabinetu Edgecombe’a i panował tam wówczas upał. Nadal. Paul poszukał wentylatorów, jednak wszystkie już zabrano. Siadając poczuł okropne pulsowanie w kroczu przypominając o infekcji. Strażnik odkrył, że nie był w pomieszczeniu sam – w rogu siedział stary więzień, Gibbons, spał ze spoczywającą książką na kolanach i kapeluszem nasuniętym na oczy.

Poszukiwanie gazety z artykułem o bliźniaczkach Dettericków nie zajęło mu wiele czasu. Pisano o tym na pierwszych stronach od dnia popełnienia zbrodni w czerwcu, a z do procesu z przełomu sierpnia i września. Myśl o martwych dziewięcioletnich dziewczynkach odwróciła uwagę od upału i więźnia śpiącego w kącie. Ich blond loki, śiczne buzie, w połączeniu z wzbudzającą niepokój postacią Coffeya była wyjątkowo niemiła. Zdawało się, że ze względu na jego rozmiary, mógł je pżreć niczym olbrzym z bajki, Rzeczywista wersja zbrodni była gorsza, wiele gorsza. Miał szczęście, że nie został zlinczowany tam, na brzegu rzeki … jeśli szczęściem można nazwać śmierć na Starej Iskrówie.

Detterickowie posiadali plantację bawełny. Klaus Detterick uważany był za kogoś kto ledwo wiąże koniec z końcem. Gospodarstwo było duże i zadbane, oprócz bawełny Detterick hodował kurczaki i kilka krów. Mieli z żoną trójkę dzieci: dwunastoletniego Howard’a oraz bliźniaczki – Corę i Kathe. Dziewięć lat, jak już powyżej zostało napisane.

Którejś ciepłej czerwcowej nocy bliźniaczki poprosiły rodziców, by pozwolili im spać na werandzie biegnącej przez całą boczną ścianę domu. Przed dziewiątą mama ucałowała je na dobranoc … a ujrzała je ponownie dopiero w trumnach, połatane.

Howie, Claus i Marjorie spali twardo podczas gdy porwano bliźniaczki. Klausa zbudziłby pies, Bowser, gdyby szczekał. Ale pies nie zaszczekał tej nocy. Ani już żadnej innej. Mężczyzna rankiem zbudził się by wydoić krowy, nie pomyślał nawet, by zajrzeć do dziewczynek. To, że nie przyłączył się do niego pies, też go nie zadziwiło.

Marjorie zeszła na dół piętnaście minut po mężu. Zaczęła szykować śniadanie, jego smakowity zapach zbudził Howiego. Kobieta wysłała chłopca, by poszedł po siostry. Zaraz pośniadaniu Klaus chciał, żeby przyniosły świeże jajka. Tego ranka nikt jednak już ich nie zjadł. Howie wrócił do domu z białą twarzą, wybałuszonymi oczyma i śmiertelnym przerażeniem wymalowanym na licu.

- Nie ma ich. – powiedział.

Marjorie poirytowana wyszła ich poszukać, nie spodziewała się, że mogło się zdarzyć coś złego, jednak po spojrzeniu na werandę, dowiedziała się czemu Howie był tak przerażony. Zawołała męża. Ujrzeli koce ściśnięte w kącie, drzwi wyrwane z górnego zawiasu i przekrzywione na zewnątrz, schody zaplamione krwią. Pani Detterick błagała męża by nie wyruszał na poszukiwanie i nie zabierał syna, lecz na nic były jej prośby. Wybiegli obaj z dubeltówką i strzelbą kaliber .22, zdaniem Paula zrobili dobrze, ponieważ krew wówczas była wciąż lepka i miała odcień czerwony, nie brązowy. Zaczęli od przeszukiwania okolic domu, odkryli na początku, że pies leży na wpół wyciągnięty ze swojej budy z łbem wykręconym niemal o trzysta sześćdziesiąt stopni. Tego argumentu użył prokurator na sali sądowej rzucając znaczące spojrzenie w stronę ogromnego czarnego mężczyzny ubranego w „fabrycznie nowe, zakupione przez stan drelichy, które wyglądały na nim jak ubranie po młodszym bracie”. Klausi i Howie ujrzeli przy Bowserze kawałek kiełbasy, którą teoretycznie Coffey zwabił psa i następnie zamordował zwierzę w brutalny sposób. Po drodze Howie ściągnął z drzewa kawałek żółtego materiału, z którego wykonany był płaszcz Kathe, a dwadzieścia jeden jardów dalej skrawek zielonej nocnej koszulki, którą Cora miała na sobie w chwili śmierci. W tym samym czasie Marjorie połączyła się z centralą, aby poprosić sąsiadów o pomoc w poszukiwaniach i zawiadomić szeryfa o zdarzeniu. Grupa zwołana przez Marjorie dołączyła do Howiego i Klausa razem z psami tropiącymi. Znaleźli miejsce, gdzie było mnóstwo wygniecionej trawy i tyle krwi, że duża część mężczyzn musiała pobiec gdzieś w głąb lasu by zwrócić śniadanie. Howie trzymał się zadziwiająco dobrze – stał oparty o ramię ojca i o mało nie zemdlał. Psy w tym momencie zaczęły wariować, nie chciały się zgodzić przez dłuższy czas, w którą stronę trzeba iść. W końcu zamiast iść w górę, zadecydowano ruszyć nad rzekę.

To co tam odkryli, było zdecydowanie najgorszym widokiem w całym ich życiu. Na brzegu rzeki siedział w pokrwawionym ubraniu olbrzymi Murzyn – John Coffey z wielkimi płaskie stopy, które były bose. Na głowie miał spłowiałą czerwoną chustę, wokół niego krążyła czarna chmura komarów. Na rękach miał spoczywały ciała nagich dziewczynek, ich jasne loki przylegały teraz do główek oblane krwią. John siedział z zadartą głową wyjąc jak wilk do księżyca, z mokrymi od łez policzkami i twarzą na której wymalowany był okropny grymas żalu. Oddychał spazmatycznie.

Gazeta mówiła, że „zabójca nie okazywał cienia skruchy”, jednak realia były inne. Coffey był rozdarty. Ale przecież żył. Dziewczynki nie. One były rozdarte w bardziej makabryczny sposób.

Klaus Detterick pierwszy się poruszył, rzucił się w stronę w stronę olbrzyma, który zgwałcił i zabił jego dziewczynki. Uderzył go w skroń, jednak morderca zdawał się tego w ogóle nie odczuć. Czterech mężczyzn odciągało Klausa, a John wciąż płakał i płakał przeraźliwie, wgapiając się w drugi brzeg rzeki. McGee, jeden z członków grupy wysłanej od szeryfa przeprowadził krótki wywiad z Johnem. John standardowo powiedział formułkę o swoim nazwisku, które pisze się tak samo jak napój, wyjaśnił, że w kieszeni ma prawdopodobnie drugie śniadanie (nie był pewien), a na pewno nie broń, tak jak podejrzewał McGee. Facet wyjął z jego kieszeni woreczek, wypakował z niego kanapkę, w której nie było mięsa, tylko warzywa. Stwierdził, że kiełbasą poczęstował się biedny pies. Zapytał „czy chcesz mi powiedzieć co się tu stało, Johnie Coffeyu?”. John odpowiedział tylko „Nie mogłem nic pomóc. Było już za późno”. „Chłopie, jesteś aresztowany za morderstwo” usłyszał w odpowiedzi i McGee splunął mu w twarz.

Paul nie dowiedział się wszystkiego z gazet, oczywiście, jednak wystarczyło tyle do bezsennej nocy. Żona zastała go w kuchni palącego własnoręcznie skręconego papierosa i popijającego maślankę. Zapytała czy wszystko w porządku, więc odpowiedział jej, że miał w pracy potyczkę z Percym i dlatego ma zły humor. Było to jedno z jego niewielu kłamstw podczas całego małżeństwa. Żona próbowała go namówić by poszedł do sypialni, bynajmniej nie w celu zaśnięcia w swoich ramionach. Strażnik zbył ją mówiąc, że dalej ma problemy z „kanalizacją” żartując o problemach z drogami moczowymi. Janice odeszła prosząc, by nie zwlekał z wizytą u lekarza, aczkolwiek traciła tylko czas. Paulowi śniły się tej nocy Cora i Kathe Detterick.

Nazajutrz rano Paul znalazł na biurku różową karteczkę z poleceniem udania się bezzwłocznie do dyrektora. Wiedział o co chodzi. Udał się nieśpiesznie do gabinetu Mooresa, przejrzał nocny raport Brutusa Howella i stwierdził, że nie zdarzyło się nic ciekawego – Delacroix szlochał jakiś czas, w nocy tak często robił żałując bardziej siebie, niż ludzi, których upiekł żywcem. Pobawił się z myszką, Panem Dzwoneczkiem, którego przechowuje w pudełku po cygarach, to go uspokoiło i zasnął. Pan Dzwoneczek najprawdopodobniej spędził całą noc na czuwaniu bez zmrużeniu oka na brzuchu Francuza. Prawdopodobnie sam Bóg, jak sądził Paul, zdecydował, że takiemu szczurowi, jak Francuz z Luizjany, który ma na sumieniu sześć ludzkich istnień, przyda się anioł stróż w postaci myszki. Notatka o Coffeyu głosiła, że na ogół leżał w ciszy popłakując czasami, wszelkie próby nawiązania dłuższej rozmowy były nieudane.

Dla strażników próby nawiązania rozmowy były najważniejszym punktem ich pracy i dlatego tak bardzo przeszkadzał im Percy Wetmore. „Nienawidzili go więźniowe, nienawidzili strażnicy… nienawidzili go chyba wszyscy z wyjątkiem jego politycznych protektorów, samego Percy’ego i być może (ale tylko być może!) jego matki.” Był jak „wsypana do weselnego tortu porcja arszeniku” i pewnie od Paul wiedział, że ściągnie im na głowę nieszczęście. Następnie zapoznał się z raportem zastępcy dyrektora, Curtisa Andersona, o oczekiwaniu DE (Daty Egzekucji) Eduarda Delacroix, ma się ona odbyć najprawdopodobniej dwudziestego ósmego października. Przed tym jednak mają się spodziewać nowego pensjonariusza, Williama Warthona, który jest „trudnym dzieckiem”. „To kolejny szajbus i bardzo się tym szczyci. Przez ponad rok szwendał się po całym stanie i w końcu trafił na swój wielki dzień. Zabił podczas napadu trzy osoby, w tym ciężarną kobietę, a potem uciekając, plicjanta z drogówki. Nie zdążył tylko załatwić ślepca i zakonnicy. Ma dziewiętnaście lat i wytatuowany na lewym przedramieniu napis BILLY KID. Będziecie musieli raz czy dwa dać mu po łapach, to nie ulega kwestii, ale robiąc to, uważajcie. Facetowi jest po prostu wszystko jedno. Poza tym może zabawić u nas dłużej. Złożyłapelację, no i trzeba wziąć pod uwagę fakt, że jest młodociany”.

Brzmiało to ciekawie, jednak Paul nie miał czasu dłużej przeglądać raportów, udał sięw końcu na spotkanie z dyrektorem. Dyrektorzy za jego pobytu zmieniali się dwa razy i Hal Moores był z nich najlepszy dotychczas. Odważny, stanowczy i … po prostu był najlepszy. Porozmawiali na temat zdrowia żony dyrektora, Nory. Było naprawdę niedobrze, bardzo się tym denerwował, bo nie wskazywało na to, że ma się polepszyć. Straciła władzę w prawej ręce, ma migreny, nie chce jechać do szpitala za żadne skarby. Poza tym porozmawiali na temat wczorajszego incydentu z Percym i Paulem w rolach głównych – szef również jest bardzo źle nastawiony do Wetmore’a. Trzeba wspomnieć, że Paul i Hal byli ze sobą na „ty” i rozmawiali ze sobą jak równy z równym, bez dystansu zawodowego. Moores rozkazał przydzielić Percy’ego do egzekucji Delacroix, mimo braku przekonania do tego pomysłu – była wielka szansa na to, że jeśli się wykaże przy egzekucji, zostanie przeniesiony do innego zakładu i nigdy więcej nie zawita w tutejszym więzieniu. Edgecombe wciąż powtarzał, że Percy coś schrzani, zrobi komuś albo sobie krzywdę, ale myśl o tym, że będzie mógł się na zawsze go pozbyć sprawiła, że przystał na to. Dałby mu przyzwoite zadania, żeby nie mógł za wiele zaszkodzić i równocześnie pokazał, że jest godny objęcia stanowiska w innym miejscu. „Żeby pozbyć się Percy’ego uszczypnąłby w tyłek samego diabła”.

Mysz Eduarda Delacroix była naprawdę zjawiskowa. Była jedyną, która się tam pojawiła. Na początku była nazwana przez strażników „Matrosem Willym”. Paul, Dean i Brutal pełnili służbę nocną, gdy zajrzała do nich po raz pierwszy i Brutus stwierdził, że już wtedy była na pół oswojona i dwa razy mądrzejsza od Delacroix, który uważał się za jej właściciela.

Przeglądali wtedy stare akta w gabinecie Paula. Mieli wysłać listy do świadków egzekucji na Iskrówie oraz sześciu egzekucji przez powieszenie, by uzyskać odpowiedź na pytanie: Jak podobała im się obsługa? Brzmiało to absurdalnie, ale sprawa była ważna. Brutal zawołał pozostałych dwóch strażników z korytarza, gdzie siedział przy biurku strażnika dyżurnego. Bali się, że coś złego stało się Indianowi z Oklahomy (nazywał się Arlen Bitterbuck, ale nazywano go Wodzem) albo więźniowi, którego zwano prezesem, więc popędzili do Brutusa jak najszybciej. Brutal wybuchnął śmiechem, a śmiech na bloku E wydawał się tak niestosowny jak i w kościele.

Star Tu-Tut, więzień, który obsługiwał wózek z prowiantem przyjechał z nim, by zaopatrzyć wszystkich na noc. Brutal miał przed sobą otwartą księgę dyżurów. Zażartował odpowiadając na pytanie ‘co się stało’, że zarząd musiał zainwestować w nowego strażnika i wskazał ruchem ręki na korytarz. Siedziała tam mysz, sam jej widok rozbawił Deana i Paula. Gryzoń rzeczywiście przypominał strażnika w swej specyficznej postawie i zachowaniu. Zaglądał do cel przebiegając Zieloną Milę w tą i z powrotem, do jednej lub dwóch nawet weszła przeciskając się pod kratami. Mysz podeszła w końcu bardzo blisko strażników wzbudzając ich podziw. W końcu jaka mysz podchodzi tak blisko i nie okazuje cienia lęku? Podeszła na odległość trzech stóp od biurka. Dean chwycił miotłę i chciał już pogonić „gościa”, lecz Edgecombe go powstrzymał. Brutus rzucił Dzwoneczkowi kawałek kanapki, a Dean spanikował mówiąc, że ta mysz teraz będzie powracać i być może sprowadzi inne. Myszka podeszła do kawałka sandwicza, obwąchała go, przycupnęła w miejscu i odsunęła na bok chleb, żeby dostać się do mięsa. Bitterbuck rzucił „Albo jest cholernie sprytna, albo głodna jak wszyscy diabli”. Gdy wybrzmiało skrzypienie pryczy, mysz spałaszowała to co jej zostało i ponownie się przyjrzała wszystkim jakby chciała zapamiętać twarze mężczyzn. Brutal wyciągnął księgę z szuflady z napisem „ODWIEDZAJĄCY” i zapisał w niej godzinę 21.49, poszukał rubrykę „WEJŚCIE NA BLOK” i nabazgrał nazwisko MATROS WILLY którym określano wtedy Myszkę Mickey. Paul zadecydował, że zetrze w nocy ten wpis, żeby żaden z nich nie miał nieprzyjemności ze względu na ten niewinny żarcik i wredotę Percy’ego. Następnego wieczoru szukali znowu myszki – bez skutku.

Zimą tysiąc dziewięćset trzydziestego drugiego roku, parę miesięcy po tych wydarzeniach, Brutal odwiedził Paula, gdy byli tylko oni dwaj na służbie. Oświadczył, że znalazł kryjówkę Pana Dzwoneczka, w której się chował zanim zabrał go Delacroix. Zaprowadził Paula do izolatki, podał mu latarkę i kazał wejść po drabinie. Pomiędzy belkami była szczelina, w której myszka się chowała, a była ona położona w tak niedostępnym miejscu, że wyczynem byłoby odgadnąć od razu, że to właśnie to miejsce sobie upodobała na całym bloku E. Poczuł rozchodzący się stamtąd zapach mięty i w głowie usłyszał głos Eduarda nawołujący do zobaczenia sztuczki jaką wykonuje Pan Dzwoneczek. Znalazł w środku kawałki „tej szpulki” i okazało się, że zapach mięty jaki poczuł, nie był wcale złudzeniem – Brutal też go czuł. Twierdził, że mysz przesiadywała tam, ponieważ zapach mięty przypominał jej Delacroix.

Część druga

Mysz Francuza

Zdaniem Paula, dom opieki Georgia Pines, położony sześćdziesiąt mil od Atlanty, jest w pewnym sensie taką samą umieralnią jak blok E. Nawet jeden facet przypomina mu trochę Percy’ego. Brad Dolan się nazywa. Ciągle czesze włosy, zupełnie jak Percy, w tylnej kieszeni spodni ma zawsze coś do czytania. Percy nosił tam czasopisma typu „Argosy” i „Men’s Adventure”; Brad zaś chowa w nich małe broszurki zatytułowane „Głupie żarty” i „Świńskie kawały”. Stale pyta o to, dlaczego Francuz przeszedł przez jezdnię, ilu Polaczków potrzeba do wkręcenia żarówki, ilu żałobników przychodzi na pogrzeb w Harlemie. Jest półgłówkiem tak jak Wetmore, również uważa, że śmieszne jest tylko to, co podłe. Zwracał się do Paula „Paulie”, czego były strażnik nienawidził - a zwracanie uwagi by tak nie robił nic nie daje. Wspomniał o swoich problemach z pamięcią, a raczej o ich niemal całkowitym braku – pamiętał wszystko co się działo w latach jego pracy. Pamiętał mysz, która przyszła przed Delacroix. Tę sprytną mysz, którą Del od razu pokochał. Tę mysz, której Percy nienawidził.

Mysz wróciła trzy dni po tym jak Percy pogonił ją po Zielonej Mili. Bill Dodge i Dean Stanton rozmawiali o polityce przegryzając krakersy kupione od Tu-Tuta, a Percy stał w progu gabinetu słuchając ich i bawiąc się pałką, którą tak wielbił. Tamtego wieczoru Paula nie było na miejscu, ale Dean zdał mu raport na drugi dzień.

Mysz nadeszła korytarzem, podobnie jak wcześniej zaglądała do pustych cel. Więzień zwany Prezesem nie spał tym razem i stał przy kratach. Był prawdziwym dandysem, wyglądał wytwornie nawet w więziennych drelichach. Tydzień po drugim pościgu Percy’ego za myszą zmieniono wyrok Prezesa na dożywocie, więc nie zabawił już długo na bloku E. Krzyknął ze śmiechem (i ledwie słyszalnym lekkim oburzeniem), że jest tutaj mysz i chyba ktoś prowadzi tutaj swego rodzaju hotel. Percy odwarknął „Zamknij się, ty złamasie” i zaczął uderzać pałką o kłykcie dłoni. Zaciekawieni obserwowali całą sytuację. Mysz ominęła szerokim łukiem Prezesa, ojcobójcę, podeszła do biurka i zjadła kawałek krakersa rzucony przez jednego ze strażników. Percy nie wytrzymał i przerwał zabawę w dokarmianie zwierzątka rzutem pałką w gryzonia. Mysz była niewielkim celem. Rzut był jednak diabelnie celny i zmiażdżyłby łebek Willy’ego gdyby nie jego refleks, uchyliła się tak samo, jak zrobiłby to człowiek i upuściła na podłogę okruch krakersa. Wetmore ryknął zawiedziony, bo zdał sobie sprawę z tego, że chybił tylko o włos. Pogonił za myszą próbując ją zmiażdżyć swoimi buciorami, co mu się nie udało. Zaklął pod nosem i rzucił się do drzwi, pod którymi Matros Willy zniknął, próbując je otworzyć. Dean ruszył w jego stronę by go powstrzymać – zdarzenie to było dość zabawne, jednak postawa Percy’ego bardzo zdenerwowała Stantona – na tym bloku awantury ograniczało się do minimum z minimum. Poza tym traktował Willy’ego jako element życia na bloku. Zażartował sobie z celności Wetmore’a, bo wiedział, że wtedy on odejdzie zawstydzony. Stało się tak, jak podejrzewał, jednak nie obeszło się bez dyskusji i „podlizania się lalusiowi” (czyt. „udawać, że jest się pewnym uznania dla jego refleksu i takich tam w celu rozbawienia wszystkich wokół i jednoznacznemu załagodzeniu ‘sporu’).

Mysz przyszła następnego wieczoru, wtedy kiedy Percy nie miał zmiany. Paul uciął sobie pogawędkę z Arlenem Bitterbuckiem. Niby mógł zrobić to za dnia, ale odgłosy bójek, rozmów, prac sprawiały, że niebyło do tego tak dobrych warunków jak wieczorem. Wódz opowiedział mu o najszczęśliwszych latach jego życia, zadawał pytania na temat śmierci i tego jak według strażnika może wyglądać ta „druga strona”. Paul odpowiadał tak, by Arlen słyszał to co właściwie chciałby usłyszeć przed śmiercią, by odszedł z tego świata z lepszym samopoczuciem, choć odpowiedzi te mijały się z prawdą dla Edgecombe’a. Pojawił się Tu-Tut ze swoim czerwonym wózkiem pokrytym niezmiernie wesołymi, dodającymi otuchy cytatami z biblii jak „Pomsta do mnie należy”, Piąta Księga Mojżeszowa, 32,35 i „Będę też żądał krwi waszej, to jest duszy waszej”, Pierwsza Księga Mojżeszowa, 9,5. Sprzedał im trochę sandwichy i napojów, a następnie krzyknął, że „mysi król nadszedł”. Prezes zawołał, że podejrzewa, iż mysz (nazwał ją niecenzuralnie, lecz nie będę przytaczać) wie, iż dzisiaj nie ma tu Wetmore’a. Strażnicy pokazali sztuczkę z sandwiczem staremu Tu-Tutowi, a ten oburzył się bardzo, gdy zwierzątko nie chciało przyjąć od niego pożywienia.

Przyszła kolej na egzekucję Arlena Bitterbucka, który w rzeczywistości nie był wodzem, tylko przedstawicielem starszyzny rezerwatu Washite i członkiem rady plemienia Cherokee. Zabił po pijanemu człowieka, obaj z resztą byli pijani. Rozbił mu głowę blokiem betonu, a poszło o parę butów.

Przed prawdziwą egzekucją przeprowadza się jej symulację. Wykonuje się procedurę wtajemniczenia w dokładny przebieg „ceremonii” więźnia, przeprowadza się go do sali, zapina na krześle, wygłasza mowę i na tym koniec. Teraz dublerem okazał się Tu-Tut, który przez cały czas, któtko mówiąc, robił z siebie kompletnego idiotę nie zdając sobie sprawy z powagi sytuacji. „Niech mnie wszyscy diabli. Jeden ze świadków pojawił się dzień wcześniej” poinformował Harry wskazując na mysz stojącą w progu.

Egzekucja się udała bez żadnych problemów. Van Hay przeciągnął wajchę (podpisaną przez jakiegoś żartownisia SUSZARKA MABEL) na dwójkę i tak oto uśmiercił Arlena. Znowu wszyscy poczuli ten sam zapach, charakterystyczny przy śmierci na Wyżymaczce. Sam zapach w sobie nie jest najgorszy, ale wywołuje u Paula złe wspomnienia. Kiedy jego wnuczka go odwiedza, nigdy nie jest w stanie zejść do piwnicy, choć tam ich mały Lionel ma elektryczną kolejkę, z którą tak chętnie pobawiłby się z pradziadkiem. Nie ma nic przeciw pociągom, tym co go przed tym powstrzymuje, jest transformator i ten jego pomruk, zapach, który czuć, gdy się rozgrzeje. Cały czas przypomina mu Cold Mountain. Percy zastając ciało Arlena, rzucił mu na pożegnane „Adios, Wodzu. Mam nadzieję, że będzie ci gorąco w piekle”, za to został zbesztany przez Brutusa.

W tym podrozdziale Paul opowiada o swojej miłości do Janice, o pisaniu, rzuca kilka zdań na temat Johna i takie tam, nic konkretnego. Mówi o liście, który napisał do Janice, z którym miał problem, bo nie wiedział, czy aby na pewno chce go wysłać – czuł się tak, jakby wykładał swoje nagie serce na dłoni, prosto do wglądu w jego wnętrze. Powiedział, że chciałby, aby po przeczytaniu tej książki, każdy zapamiętał Johna Coffey’a leżącego na pryczy, bojącego się ciemności i może nie bez racji, bo „czyż nie czekały na niego tam już nie dwie małe dziewczynki, a mściwe harpie?”. Z oczu Olbrzyma zawsze płynęły łzy jak z rany, która nigdy nie miała się zabliźnić.

Tak więc Wódz przeniósł się na tamten świat, a Prezes na blok C. Harry’ego i Deana przeniesiono na inny blok, przez co na Mili pozostali tylko Paul, Brutal i Percy trzymający się zazwyczaj na uboczu. Dość często pojawiał się wtedy Matros Willy. To były fajne, łatwe, spokojne tygodnie mimo Percy’ego ,który ciągle się im naprzykrzał. Paul wszedł do pustel celi i usiadł nap ryczy, którą miał zająć zaraz Delacroix.

Jego przybyciu towarzyszył orkopny łomot, hałas. Drzwi otworzyły się na oścież, wybrzmiały dźwięki łańcuchów i przerażony głos mamroczący coś w żargonie luizjańskim, w którym angielski przeplatał się z francuszczyzną. Brutal krzyczał, by Percy czegoś zaprzestał na litość boską, co przeraziło Edgecombe’a. Percy pojawił się na bloku rzucając przekleństwami i obelgami w stronę Eduarda ignorując Brutala. Ciągnął za ramię faceta niewiele większego od drewnianego kręgla, w drugiej ręce miał swoją hikorową pałkę, szczerzył się we wściekłym grymasie i miał twarz czerwoną jak burak. Del próbował iść równo z nim, ale kajdany krępowały mu ruchy, co nie powstrzymywało Pery’ego od zmuszania go do popędzania biedaka. W tym momencie Paul wypadł z celi by podtrzymać Francuza, gdy ten upadał na ziemię i tak zaczęła się ich znajomość. Percy miał zamiar go stłuc, jednak Brutal i Paul go powstrzymali. Del bełkotał wystraszony, miał sińce na całym ciele. Paul domagał się, by Percy wytłumaczył mu o co chodzi. Z kolejnych krzyków Wetmore’a dowiedział się, że rzekomo Francuz próbował złapać w kroczu, gdy wysiadali z furgonetki. Brutal nastraszył blond despotę i dalej, jak zwykle zresztą, Francuz dowiedział się o standardach w Cold Montain.

Po tych zdarzeniach sytuacja na bloku się unormowała. Prokuratura w stolicy hrabstwa przygotowywała proces Johna Coffey’a, nie śpieszyli się jednak – chcieli mieć stuprocentowy wyrok.

Percy starał się dokuczyć Eduardowi, za drugim razem Paul już odbył z nim rozmowę w swoim gabinecie. „Trzymaj się od niego z daleka, słyszysz?” warknął. Percy odgarnął włosy do tyłu, przygładził je swoimi malutkimi dziewczęcymi dłońmi. Kochał swoje loczki. Odparł, że nic złego nie zrobił, spytał tylko jak czuje się ktoś, kto spalił kilkoro małych dzieci. Paul zagroził mu tym, że Brutal napisze swój własny raport na temat jego nagannego zachowania, a skoro nie włada dobrze piórem, napisze go pięściami.I znowu nastał spokój.

Aż pewnej nocy rozległ się śmiech Dela. Wkrótce siedzący za biurkiem Harry tez zaczął rechotać. Paul zajrzał do celi Eda, a ten zadowolony oświadczył, że oswoił mysz. Matros Willy siedział na jego ramieniu. Pokazał, że mysz reaguje na każdy jego ruch – po uniesieniu ręki wdrapywała się na nia itd. Percy zmierzył ja wzrokiem, spytał czy to ta sama mysz, którą gonił jakiś czas temu. Del oświadczył, że myszka nie nazywa się Matros Willy, tylko Pan Dzwoneczek – tak mu szepnęła do ucha. Francuz zdecydował kupić pudełko po cygarach od Tu-Tuta żeby Pan Dzwoneczek miał gdzie spać. Percy powiedział, że jeśli stary Tu-Tut sprzeda mu to pudełko za cztery centy, które jego „przyjaciel” z Luizjany miał przy sobie, zabierze trochę waty z ambulatorium, by gryzoń miał tutaj mysi Hilton.

Tu-Tut uważał, że cztery centy to za mało za pierwszorzędne pudełko po cygarach, więc strażnicy powiedzieli, że dopłacą o ile Tu-tut je „wynajmie”. Po śmierci Eda miało mu zostać zwrócone, zaraz po wyczyszczeniu go dokładnie. Mysz od razu zadomowiła się w pudełeczku.

O Eduardzie zapomnieli wszyscy znajomi, poza jedną krewną – pisała do niego raz w tygodniu i przysłała mu wielką, ważącą pięć funtów torbę miętowych cukierków. Nie dano mu jej całej od razu, bo był gotów je ssać, aż złapałaby go kolka i wylądowałby w ambulatorium – nie znał umiaru, jak to wszyscy zabójcy. Dostawał na raz najwyżej sześć pastyek i to na życzenie.

Pewnego razu ujrzeli jak Pan Dzwoneczek zajadał się miętówką siedząc na ramieniu Francuza. Było to bardzo zabawne, bo jedna różowa pastylka była jak Pół Pana Dzwoneczka. Brutal poprosił by Del zabrał mu miętówkę, ponieważ brzuch myszki był już niepokojąco wydęty przez to, że zjadł blisko jedną i pół pastylki. Byli pewni, że gdy więzień sięgnie po cukierka, zwierzątko ugryzie go w palec – nic bardziej mylnego. Oddał pastylkę bez żadnego protestu.

Tydzień lub dwa po incydencie z miętówkami Eduard zawołał Edgecombe’a do swojej celi mówiąc – robił to niesamowicie często, stało się to już dość irytujące. – że Dzwoneczek nauczył się czegoś naprawdę interesującego i zabawnego. Pokazał wtedy Paulowi sztuczkę ze szpulką, którą następnie pokolorował kredkami. Uczynił z Matrosa Willy’ego „mysz cyrkową”, lubił go tak nazywać. Wzywał często w tym luizjańskim żargonie publiczność, mówiąc, że cyrk przedstawia wspaniałą myszkę i kolejno wykonywał ze swoim małym przyjacielem wszelkie sztuczki. I tak co dzień. A Paula zaczęła męczyć infekcja dróg moczowych, na blok przybył William Wharton i rozpętało się prawdziwe piekło.

„Daty w większości powypadały mi z głowy”. Tym zdaniem zaczyna się rozdział. Gdyby Paul poprosił, żeby jego córka, Danielle, poszukała tych dat w gazetach, to z pewnością by to zrobiła, ale to nic nie pomoże, bo w końcu kto znajdzie datę, w której ujrzał Delacroix siedzącego z myszą na ramieniu albo datę, kiedy to William Wharton zawitał na blok i o mało nie zabił Deana Stantona.

No i egzekucja Eduarda Delacroix została przesunięta na dwudziesty piąty października. Opóźniło się przybycie Billy’ego Kida, czyli Whartona – proces trwał dłużej no i podczas rozpraw oskarżony miał liczne ataki padaczki. Przypuszczano, że są symulowane i po którymś już napadzie, sędzia oraz ława przysięgłych stwierdzili, że jest to na sto procent próba oszustwa. Mimo to zlecono po orzeczeniu wyroku, by młodzieniec udał się na badania do pobliskiego szpitala. To istny cud, że dzieciak stamtąd nie uciekł, pewnie był pilnowany przez kilku strażników. Okazało się też, że żona Hala Mooresa, Melinda, przebywała w tym samym czasie w tym szpitalu.

Epilepsji oczywiście nie stwierdzono. Wharton trafił do Cold Mountain szesnastego albo osiemnastego października, dwa tygodnie po Johnie Coffeyu i tydzień albo dziesięć dni przed wykonaniem wyroku.

Tego dnia Paul wstał o czwartej rano z okropnym bólem w kroczu, infekcja się nasiliła. Mimo okropnego samopoczucia wyruszył do pracy bojąc się, że koledzy mogą sobie nie poradzić z Williamem. Po doczłapaniu się do więzienia skierował się do Hala, by z nim o czymś porozmawiać. Zastał go bardzo zmartwionego, z zapuchniętymi oczyma od płaczu. Powiedział, że przyjdzie odwiedzić go potem, że nie chce teraz przeszkadzać, jednak dyrektor poprosił by został. Powiedział, że Melinda ma guza mózgu i to niemożliwego do zoperowania. Nie powiedział o tym Zonie. Rozpłakał się ściskając podwładnego, a gdy się uspokoił, przeprosił za to, było mu wstyd, że to zrobił.

„Myśleliśmy, że jest otumaniony po badaniach. Myśleliśmy wszyscy, że jest otumaniony, prawda?” mówił Dean. Miał purpurowo czarne sińce na szyi, było widać, że mówienie sprawia mu okropny ból, miał niski charczący głos przypominający warczenie psa. Harry pokiwał głową twierdząco, a za nim nawet Percy. Dali się oszukać monotonności.

Do Indianoli wybrało się dyliżansem po więźnia siedmiu mężczyzn – Harry, Dean, Percy, dwóch innych facetów z przodu i dwóch z tyłu. Gdy zobaczyli go na pierwszym piętrze, facet ze splątanymi długimi blond włosami, wąską „pryszczatą gębą”. Miał olewackie podejście do wszystkich wokół, nie odwrócił się, gdy zapoznawano go z „programem więziennym”. Z ust ciekła mu ślina, oczy miał nieprzytomne, ramiona bezwładnie pochylone. Był tak samo przymulony jak wszyscy narkomani. Kazano mu włożyć ubranie więzienne, lecz on był całkowicie uległy, nie był w stanie sam tego zrobić. Strażnicy ubierali go po kolei, on nawet nie kiwnął palcem stojąc bezwładnie. Symulował. Nie żeby chciał uciec, chciał po prostu narobić jak najwięcej kłopotów przy pierwszej lepszej okazji, ale najpierw musiał sprawić wrażenie naszpikowanego morfiną, żeby nikt nie podejrzewał, że coś może się stać.

Założono mu łańcuchy przed wejściem do dyliżansu – jeden na kostki, drugi na ręce. Jak się okazało, jeden był za długi. Podczas drogi powrotnej „złamas” jak to go nazywał Percy, siedział ze spuszczoną głową mamrocząc coś pod nosem, prawdopodobnie nucąc coś i ślinił się, aż pomiędzy jego nogami utworzyła się duża kałuża.

Po odwiezieniu ich przed więzienie, pozostali czterej pracownicy odjechali gdzieś, pozostawiając Deana, Harry;ego i Percy’ego samych z jednym więźniem. Przeszli z nim kawałek w stronę drzwi, w takim samym szyku jak prowadzono zawsze więźniów przez Zieloną Mię – Harry z lewej, Dean z prawej, Percy z tyłu trzymając, pałkę w ręku. Nikt o tym Paulowi nie powiedział, ale dobrze wiedział, że ją wyjął – Percy kochał swoją hikorową lagę. W tym czasie Edgecombe siedział w celi czekając na Whartona, jak zwykle na pryczy – siedział z dokumentami i myślał wyłącznie o tym, żeby wygłosić swoją mowę i uciekać z tej ceeli jak najszybciej, bo ból w kroczu się znowu nasilał.

Dean dał krok do przodu, żeby otworzyć drzwi, zaczął uchylać drzwi. Wówczas Wharton ocknął się, wydał z siebie nieartykłowany okrzyk, który sparaliżował Harry’ego i całoowicie wyłączył z akcji Wetmore’a. Paul myślał, że to pies wyje. Wharton przerzucił łańcuch, który zwisał między jego dłońmi i zaczął dusić Deana Stantona. Dean odskoczył do przodu, a Wharton radośnie ruszył za nim, popychał go wrzeszcząc i zanosząc się dzikim śmiechem. Ściągnął jak najmocniej łańcuch i zaczął przeciągać go po szyi strażnika raz w jedną stronę, raz w drugą, zduszając go coraz mocniej. Harry skoczył mu na plecy, złapał za włosy i zdzielił z całej siły pięścią w twarz, zapomniał o tym, że miał przy sobie pałkę i pistolet. Wharton zaskoczył ich jak nikt inny. Rzucił Harrym na bok, ten uderzył w biurko i runął na podłogę. „Juhuuuu, chłopaki! – zawył William. – Ale mamy zabawę, nie?! No, powiedzcie sami!”. Zanosił się wciąż śmiechem. Przystąpił znowu do duszenia Stantona. Harry ryknął na Percy’ego żeby go w końcu uderzył, ale Percy tylko stał w miejscu zaciskając lagę z oczyma wielkimi jak pięciozłotówki. Miał okazję by się wykazać, zawsze o tym marzył … i nie zrobił tego. Wharton był wcielonym diabłem.

Paul wybiegł z celi Whartona, wyciągnął z kabury swoją trzydziestkęósemkę, po raz drugi tego dnia zapomniał o swojej infekcji. Ujrzał niesamowicie radosną twarz potwora. Nareszcie robił to, co było jego powołaniem. Gdy spostrzegł Paula z pistoletem, odwrócił się tak, że gdyby do niego strzelono, oberwałby i on i Dean. Łypiące zza ramienia Deana niebieskie oko prowokowało Paula do strzału …

Część trzecia

Dłonie Coffeya

Przeglądając swoje zapiski, Paul stwierdził, że nazwanie miejsca, w którym teraz mieszka „domem opieki” zdenerwowałoby ludzi pracujących tutaj. Albowiem w broszurce jest napisano, że to
supernowoczesny ośrodek wypoczynkowy dla ludzi w podeszłym wieku”. Z Centrum Rekreacji – mieszkańcy, którzy uważają się za więźniów tego miejsca, nazywają je po prostu pokojem telewizyjnym.

Paul uważany jest za odludka, ponieważ zbyt często nie schodzi w ciągu dnia na telewizję, a to z powodu programów, które inni tam oglądają. Działają mu na nerwy. Jego Specjalna przyjaciółka, Elaine Connely, uważa tak samo – jest osiemdziesięciolatką, ma świetny wzrok i wciąż wyprostowaną sylwetkę. Szczupła, bardzo inteligentna i wytworna. Porusza się powolnie, ma coś z biodrami, ma bóle stawów w dłoniach, ale ma piękną długą szyję i ładne długie włosy. Nie uważa Paula za odludka albo egoistę, narcyza, a to jest najważniejsze. Gdyby nie był tak stary, pewnie nazwałby ją swoją dziewczyną.

Pewnego ranka (około czwartej leciał zawsze program dla „porannych ptaszków, który zdarzało mu się oglądać) czuł zimno na całym ciele, z wyjątkiem krocza, które wspominało pewnie jeszcze infekcję. Elaine widząc to podeszła tak szybko, jak tylko jej na to pozwalały tkwiące w biodrach zardzewiałe gwoździe i potłuczone szkło, pytając nerwowo co mu się stało. Z trudem powiedział, że nic mu nie będzie, że zaraz będzie zdrów jak ryba. Objęła go ramieniem i zapytała „Ale co się stało? Wyglądasz jakbyś ujrzał ducha.” Paul pomyślał, że rzeczywiście go ujrzał. Zdał sobie sprawę, że nie tylko pomyślał, ale i to powiedział. Wytłumaczył się zaraz, że niedosłownie. Porozmawiali o pracy Paula w więzieniu. O chorobie Nory. O ataku Whartona. Elaine wiedziała, że jej przyjaciel pisze o tym książkę. Rozmyślając o tym wszystkim Paul poszedł w nocy do pokoju telewizyjnego. Leciał film Pocałunek Śmierci. Opisał po krótce fabułę filmu dochodząc do punktu kulminacyjnego – Zbrodniarz przypominający niesamowicie Whartona, spycha starszą panią ze schodów. Wtedy wyłączył film. Porozmawiał jeszcze krótko z Elaine.

„Juhuuu, chłopaki! Ale mamy zabawę, nie? No, powiedzcie sami!” Wrzeszczał śmiejąc się. Dusił przy tym łańcuchem Deana. Wiedział w końcu, że człowieka można usmażyć tylko raz, prawda? Harry wrzeszczał, by Percy uderzył Whartona, a ten stał w osłupieniu. Paul wybiegł, wymierzył pistolet w parszywca, a ten wystawił przed siebie Deana narażając również jego na postrzał.

W tym zdarzyło się coś wspaniałego. Zdarzył się cud. Brutus Howell stanął w otwartych drzwiach. Nie wahając się, podbiegł do nich odpychając Percy’ego na ścianę, aż mu zęby zadzwoniły, dotarł do Dzikiego Billa z pałką w ręku i uderzył go z całej siły w głowę. Wybrzmiał głuchy odgłos, jakby czaszka napastnika była pusta. Osunął się na nogi niczym worek cementu. Dean wycharczał by zająć się Whartonem i zamknąć go w celi. Wyglądało jednak na to, że nie będzie potrzebna cela, a trumna … Jednak tyle szczęścia nie mieli. Miał rozbitą głowę, ale żył. A Percy ciągle był zaćmiony, dopiero po kilku krzykach w jego stronę, zareagował i pomógł odnieść Whartona. Po trzech godzinach się obudził – zmienił swą postawę tak szybko jak i się poruszał. Jeszcze przed chwilą leżał śpiąc, a nagle, cicho jak kot, przemieścił się i stanął przed kratami, co przestraszyło Paula, jednak nie chciał dać tego po sobie poznać. „Hej, łapsie. – powiedział Wharton. – Następny będziesz ty. I tym razem nie skrewię”. „ Cześć, Wharton. – odparł Paul najspokojniej jak mógł. - Biorąc pod uwagę okoliczności, możemy sobie chyba darować mowę powitalną, nie sądzisz?”. Uśmiech młodego psychopaty zgasł, nie spodziewał się takiej odpowiedzi. No i Paul nie odezwałby się do niego w ten sposób w innej sytuacji, ale coś wydarzyło się, kiedy Wharton był nieprzytomny. Coś niewiarygodnego.

Po całym zajściu wszystko się uspokoiło. Percy tylko raz wrzasnął na Delacroix, ale to raczej z szoku, a nie z wrodzonego taktu. Gdyby miał jeszcze pretensje do Brutala, że ten go odepchnął na ścianę, chyba on, Brutus i Harry (bo Dean nie był w stanie niczego zrobić) by go zabili i odwiedziliby Zieloną Milę w innym celu. Upewniono się, że Dean jeszcze nie odchodzi na tamten świat, zaprowadzono go do ambulatorium. Delacroix zaczął się awanturować, krzyczeć, że musi wiedzieć co się stało. Jakby naruszono jego konstytucyjne prawa. „Zamknij się, ty cioto!” wrzasnął Percy. Określenie „wkurzony” było tym razem zupełnie nietrafne. Był o wiele więcej niż wkurzony, drżał ze złości. Paul rozkazał, żeby odszedł do gabinetu dyrektora i zdał mu sprawozdanie. Żeby nie stopniował napięcia. Żeby nie pominął faktu, że na bloku jest teraz spokojnie. Percy dumnie wypiął pierś, zgodził się na to bez żadnego „ale” i odszedł w ciszy. Pozostali zaczęli się martwić o Paula, pytać czy czasem nie zachorował, bo miał spoconą twarz. Powiedział, że rzeczywiście nie najlepiej się czuje i odszedł do toalety z palącym bólem w kroczu. Ból był tak samo silny jak rankiem, ledwo zdołał powstrzymać okrzyk. Po wyjściu z łazienki Paul przechodził obok celi Coffeya. Musiał sprawdzić, czy czasem nie popełnił samobójstwa w najpopularniejszy ze sposobów na bloku E – wieszając się na własnych spodniach, tudzież przegryzając żyły na nadgarstkach.

Po prostu siedział na pryczy i przyglądał się mu swoimi dziwnymi wilgotnymi oczyma. Zawołał Paula do siebie, prosząc by ten się z nim zobaczył, ale nie przez kraty, tylko wewnątrz jego celi. Wszedł do środka, mimo protestów Francuza, który twierdził, że John go zabije. Paul zrelacjonował całe zajście z nowym więźniem na prośbę olbrzyma. W pewnym momencie, gdy Edgecombe zasiadł na pryczy obok Johna, zapytał: „Czego chcesz, Johnie Coffeyu?”. Ten odparł „Tylko pomóc” i położył rękę kilka cali pod pępkiem strażnika. Strażnik wrzasnął na niego, by zabierał ręce z powrotem, kiedy poczuł niesamowitą ulgę, jakby nagle ktoś zabrał jego infekcję w całości, pozostawiając go zupełnie zdrowego. Wtedy coś dziwnego zaczęło się dziać z Johnem Coffeyem. Miał szeroko otwarte oczy, wyglądał jakby się dusił. Teraz każdy por na jego twarzy był widoczny. Rozchylił usta i wyleciała z nich chmara małych czarnych robaków, które zniknęły w blasku białego światła. Strażnik zorientował się, że wołał „Chryste, Chryste, Chryste” i Del wołał o pomoc. Zawołał do niego by się zamknął i znowuż zajął się Johnem nie zważając na wycie mordercy z Luizjany. Gdy zapytał Johna „Co takiego zrobiłeś, Duży? Co takiego zrobiłeś?”, odpowiedział mu „Pomogłem, szefie. Pomogłem, prawda?”. Po potwierdzeniu i zapytaniu jak to zrobił, pokręcił głową i wzruszył ramionami. Kiedy strażnik opuścił celę, Del wypytywał co „ten czarnuch zrobił? Bo przecież nawet chodzisz inaczej, szefie!”, a Paul zbywał go udając, że nie wie o co chodzi. Francuz mówił też, że mysz mu powiedziała, że Coffey jest czarodziejem. Wtenczas gdy dyskusję zakończyli, Paul popatrzył od niechęcenia na formularz ze sprawozdaniami i poszedł do toalety. Od dawna nie czuł się tak dobrze przy sprawach fizjologicznych, był naprawdę szczęśliwy, ale i zdumiony jednocześnie. „Pomogłem, prawda?” – to zdanie wciąż chodziło mu po głowie.

Wieczorem, przed wyjściem z bloku, Paul ustalił z Brutalem, że ten zastąpi go, gdyby Paul się spóźnił do pracy, i następnego dnia pojechał rano do Tefton. Żona Paula stwierdziła, że jego przejęcie się Johnem jest dość niepokojące.

Strażnik zajrzał najpierw do redakcji „Intelligencer”, gdzie powiadomiono go, iż facet, którego poszukiwał – Burt Hammersmith – najprawdopodobniej jest w sądzie. Tam też go odesłano do innego miejsca, w końcu okazało się, że Hammersmith siedzi aktualnie w domu, gdzie też Paul się udał.

Żona Hammersmitha była młodą kobietą o ładnej, zmęczonej twarzy i rękach zaczerwienionych od szarego mydła, poprowadziła Paula bez zbędnych pytań do swojego męża. Burt siedział z oranżadą i czasopismem na kolanach, na podwórzu zaś dwójka bawiła się dwójka dzieci. Facet był boleśnie chudy, jakby wracał do zdrowia po ciężkim choróbsku, przerzedzały mu się włosy. Opowiedział Paulowi całą historię o Johnie Coffeyu, o tym, czego nie napisał w gazecie, bo redakcja uznała to za zbyt brutalne. Poprosił Paula, by powiedział dlaczego jednak chciał to wszystko wiedzieć, bo tłuc się pięćdziesiąt mil (z czego dwadzieścia ostatnich polną drogą) dla zaspokojenia ciekawości to rzecz nierealna. Musi być w tym jakiś cel.

Paul zastanawiał się tak naprawdę, czy przyskrzyniono właściwego człowieka. Czy ten Murzyn, który w nocy płacze i boi się ciemności, leczy w magiczny sposób schorzenia i niesie w sobie jakąś niezwykłą tajemnicę, aby na pewno jest mordercą. Powiedział dziennikarzowi, że chciałby przede wszystkim wiedzieć czy Coffey ma jakąś mroczną przeszłość sięgającą poza mord na bliźniaczkach Dettericków, bo zazwyczaj ludzie, którzy robią takie rzeczy, nie robią tego tylko raz. Mają do tego upodobanie. Rozmawiali o przeszłości Johna, jednak nie wiedzieli nic więcej poza tym, że prawdopodobnie wykonywał jakieś prace przy przenoszeniu pudeł, szwendał się przy torach i takie tam. Burt twierdził, że morderstwo zostało i tak popełnione na tle rasowym. John jest czarny, dziewczynki były białe. Zapytał też, czy Edgecombe zauważył blizny na ciele Johna. Jedne nakładały się na drugie tworząc prawie równy deseń, a to znaczyło, że ktoś chciał go zatłuc na śmierć gdy jeszcze był dzieckiem. Zawołał swoje dzieci – teraz było widać, że na sto procent są to chłopiec i dziewczynka i są bliźniakami. Chłopiec chodził ze spuszczoną głową. Nie chciał pokazać twarzy, jednak Burt namówił go do tego. Blizna ciągnęła się przez całą połowę twarzy – przez martwe już oko, policzek, w którym niegdyś była dziura, na szczęście dziś zagojona, aż do ust, wykrzywionych w szyderczym uśmiechu przez szramę. Zrobił mu to pies, który był wychowywany z tymi dzieciakami. Nigdy nikogo nie gryzł, nie zrobił krzywdy – raz tylko chłopiec stanął źle. Nie zrobił psu na złość, nijak go nie denerwował. Po prostu źle ustawił głowę i pies pomyślał – jeśli taki proces zachodzi w mózgu zwierzęcia – że może skoczyć i ugryźć tak, żeby zabić. Gdyby nie to, że Hammersmith był przy tym, nie miałby pewności, że dziecko nie zawiniło. Sam to widział, wiedział że psu po prostu „odwaliło”. Na szczęście uratowano dziecko i nie oślepło do końca. Tą metaforą dał Paulowi do zrozumienia, że Coffey mógł nigdy nie planować morderstwa i gwałtu, tylko też zobaczył te dzieci i przyszło mu na myśl, że może to zrobić.

Dziki Bill znalazł się w izolatce już nazajutrz po przyjeździe. Rano był spokojny, a okazało się, że to właśnie będzie wróżyć najgorsze aż do dnia jego śmierci. Około dziewiętnastej trzydzieści, Harry poczuł jak coś ciepłego rozlewa się po jego spodniach, zmienionych niedawno na czyste. To był mocz. Odwrócił się w stronę źródła, z którego się wydobywała ciecz i zobaczył szczerzącego się z tymi swoimi poczerniałymi kłami Whartona.

W ramach zemsty Paul chwycił kaftan bezpieczeństwa, Harry szlauch, który Dean i Brutal rozwijali jak najszybciej, i ruszyli w stronę półnagiego Dzikiego Billa. Zaczął się śmiać i płakać z rozbawienia wykrzykując jakieś głupoty, mina mu zrzedła dopiero gdy zobaczył, że Paul otwiera jego celę. A jeszcze bardziej widząc Brutala z rewolwerem i pałką w ręku. „Wejdziecie tutaj o własnych siłach, ale wyniosą was na noszach, macie na to słowo Billy’ego Kida.” – zagroził. – „A ty stary pierdoło, nie myśl, że uda ci się włożyć mi to ubranko” zwrócił się do Paula. Grożąc wciąż, wskoczył na pryczę wymachując do nich rękami i przeklinając. Skoczył w stronę Brutala, ten obezwładnił go celnym ciosem pałką i kazał odkręcić wodę do oporu. Strumień wody przycisnął Whartona do ściany, zmydlił go całkiem. Harry i Paul założyli mu zaraz kaftan bezpieczeństwa i odprowadzili do izolatki.

Will wrzeszczał na Paula, żeby nie nazywał go „Dzikim Billem”, bo „Dziki Bill Hickock nie był rewolwerowcem! I nigdy nie zabił niedźwiedzia myśliwskim nożem! Był po prostu kolejnym niewydarzonym gliniarzem. Głupi dupek siedział odwrócony plecami do drzwi i dał się zabić jakiemuś pijakowi!”. Brutus rzekł, że Wharton niedługo sam przejdzie już do historii, tak jak i Dziki Bill, i znowu nazwał go tym mieniem. Więzień rzucił się na niego wydając z siebie nieartykułowany (jak zwykle) okrzyk, zapominając o tym, że niewiele zrobi w kaftanie bezpieczeństwa. Percy wyciągnął już pałkę – niezawodny sposób na każdy życiowy problem Wetmore’a. – ale Dean powstrzymał go. Odprowadzili parszywca do specjalnej celi, po drodze jeszcze odwalił numer z „atakiem” padaczki, jednak nie bardzo to wzruszyło strażników.

Następnego dnia, Wharton po odprowadzeniu do normalnej celi zaręczył, że po tej nauczce będzie już grzeczny. Po południu kupił jakiś czekoladowy wytwór od Tu-Tuta. Miał zakaz kupowania takich rzeczy, ale popołudniowa zmiana składała się z żółtodziobów i Tu-Tut, mimo, że wiedział o zakazie, sprzedałby nawet własną matkę dla paru groszy. Wieczorem, gdy Brutal robił obchód, Wharton stał przy kratach i tylko czekał aż klawisz podejdzie. Nadusił dłońmi wydęte policzki i trysnął strugą czekolady prosto w twarz strażnika. Wykonawszy to, upadł na pryczę śmiejąc się i wierzgając nogami z cieknącą czekoladą po brodzie. „Jak się masz, czarny królu? – zapytał. – Jaka szkoda, że to nie jest ka-ka… Rany jaka szkoda! Gdybym tylko miał w sobie choć odrobinę ka-ka …” ryczał śmiejąc się. Brutal odparł, że on sam jest „ka-ka” i że ma nadzieję, że manatki są już spakowane, bo Wharton spędzi kolejną noc w pokoju z miękkimi ścianami. Ten darł się kilka razy wewnątrz niego, że umiera, że potrzebuje lekarza i takie tam. Brutal uznał w końcu, że oplucie strażnika czekoladą było dość oryginalne, jednak sam upór „tego gnojka” był dla nich dość niepokojący, wzbudzający lęk.

Żona Hala Moores’a wróciła w tym samym tygodniu po badaniach do domu. Lekarze zostawili jej jakąś ilość tabletek morfiny i odesłali ją by umarła w domu. Niedługo po jej przyjeździe Paul udał się do domu Mooresów z żoną, w odwiedziny.

Melinda wyglądała, jakby naciągnięto na jej szkielet siatkę żyłek i skórę. Rozmawiała z Janice i płakała mówiąc o chorobie. Wtedy Hal wyrwał Paula do drugiego pomieszczenia polewając mu whisky. Powiedział Paulowi o diagnozie lekarzy, o tym jak mają wyglądać kolejne fazy choroby i zmienił temat, gdy czuł, że niewiele brakuje by doprowadzić go do płaczu. Szef wypytywał o Whartona, o więzienie. Ale strażnikowi po głowie chodziła tylko wypowiedź Johna. „Pomogłem, szefie. Pomogłem, prawda? Pomogłem, prawda?”. Po powrocie do domu, poszli się kochać z Janice. Wciąż błądził myślami powracając do Johna i do Delacroix. Zbliżała się data jego egzekucji. Paula niepokoiła myśl, że Percy może coś zrobić nie tak, umyślnie.

Mężczyźni namówili Delacroix, żeby odszedł z nimi do gabinetu dyrektora, choć Francuz się wciąż stawiał. Nie wiedział o co im chodzi, denerwował się przez to. Strażnicy wyjaśnili, że Hal wziął chorobowe (wszystkie dni jakie mu przysługiwały jeszcze!) i teraz to dyrektor Anderson opiekuje się więzieniem. Anderson słyszał o myszy Dela i chciałby zobaczyć jej występ. Eduard wniebowzięty poszedł z Panem Dzwoneczkiem do gabinetu, by wykonać pokaz. W tym czasie mężczyźni przeprowadzili próbę egzekucji z pomocą Tu-Tuta.

Obie próby przeszły bardzo dobrze, Percy o dziwo zachowywał się wzorowo, o niebo lepiej niż w marzeniach Paula. W każdym razie, po tym wszystkim Wharton stał przy kratach i dawał Percy’emu dobre rady, a ten udawał, że ich słucha. Kazał mu zachować milczenie, a Wetmore położył palec na ustach potwierdzając to. W tym momencie Brutal wszedł z Delem na korytarz i odprowadził go do celi. Był wniebowzięty.

Kolejne zdarzenia wynikały chyba z tego, że Percy chciał przeprosić za swój wybryk. Paul wspominał o tym, że goniąc mysz po Zielonej Mili, nie zbliżał się do klatki Prezesa ze względów bezpieczeństwa. Teraz na to nie zwracał uwagi, bo żadnego z nich nie było już między nimi – tylko Del, John i Wharton. Teraz ruszył za Delacroixem i Brutalem, wołając do Francuza: „Hej, Del! Hej, ty głupi gnojku, nie miałem wcale złych zamiarów! Nic ci się nie sta…” i w tym momencie Wharton podbiegł do krat, złapał Percy’ego za ramiona, potem za gardło i przyciągnął do siebie. W całej swojej karierze Paul nie widział nikogo, kto poruszałby się tak szybko. Percy zakwiczał spodziewając się najgorszego.

„Jakiś ty słodki – szepnął Wharton, po czym trzymając go jedną ręką za gardło, drugą zmierzwił mu włosy. – Co za loki – stwierdził kpiącym tonem. – Jak u panienki.” Dodał jeszcze jeden tekst, niedwuznaczny, a następnie pocałował go w ucho. Percy zaczął cicho łkać, w pełni świadom tego co się dzieje. Strażnicy ruszyli w jego stronę z broniami, wtedy dopiero Wharton wypuścił Percy’ego szczerząc się i broniąc tym, że „przecież nic nie zrobił, tylko żartował”. Percy przebiegając na ukos Zieloną Milę wyglądał jak ktoś, kto omało nie padł ofiarą gwałtu, oddychał ciężko oparty o ścianę.

Wszyscy stanęli jak wryci, jedynym słyszalnym dźwiękiem poza oddechem Percy’ego, był jeden podobny do niego, tylko bardziej świszczący, różniący się od tego poprzedniego. Ciszę przerwał rechot Dela, który darł się, rycząc ze śmiechu, żeby spojrzeć na Percy’ego, który właśnie zeszczał się w spodnie. Gdy Paul podszedł i położył mu rękę na ramieniu, stracił ją i oprzytomniał. Syknął, że to nie ma prawa wyjść poza mury bloku, i że jeśli tak będzie, to wszyscy pożałują. Cóż, gdyby tak się stało, to powieść krążyłaby wszędzie, zwłaszcza, że jego nazwisko jest niezbyt fortunne w tym kontekście. Wetmore z angielskiego oznacza „bardziej mokry”. Wharton rozmarzonym głosem rzucił „Jest taki śliczny …”, a potem został uciszony przez Harry’ego.

Paul spotkał Billa Dodge’a, porozmawiał z nim na temat nadchodzącej śmierci Delacroixe’a i nieudanych, przykrych żartów Whartona. Facet powiedział, że ma wrażenie, że ten upał (gorszy niż wszystkie inne z ostatnich dni) źle wróży. Że czuje nadchodzące nieszczęście.

I miał racje, bo mniej więcej kwadrans po dziesiątej Percy zabił Pana Dzwoneczka.

Mimo upalnej nocy, wszystko zapowiadało się dobrze – Dziki Bill starał się przekonać wszystkich, że jest Billem Łagodnym, Coffey nie sprawiał jak zwykle żadnych problemów, a Delacroix był nieprawdopodobnie radosny jak na człowieka, który miał się spotkać za cztery godziny na randce ze Starą Iskrówą. Jedynym jego zmartwieniem było to, co się stanie po jego śmierci z Panem Dzwoneczkiem. Niczym innym się autentycznie nie martwił. Rozmawiał długo ze strażnikami na temat tego, co kto może zapewnić. Ściemnili mu (jak to zwykle robią, by zapewnić skazańcom dzień przed śmiercią jak najlepszy humor, pokrzepienie na duchu). Słysząc opowieść o rzekomo istniejącym raju na ziemi dla takich genialnych myszy jak Pan Dzwoneczek, czyli „Mouseville”, uradowany rzucił szpulkę mocniej niż zwykle. Ta odbiła się od ziemi, przeleciała przez pręty na korytarz, a zaraz za nią Pan Dzwoneczek i w tym Percy ujrzał swoją szansę.

„Nie, ty durniu!” wrzasnął jeden ze strażników, lecz było już za późno. Percy zmiażdżył małe ciałko swoim potężnym buciorem. Kręgosłup Pana Dzwoneczka pękł z trzaskiem, a z pyszczka prysnęła krew. Wetmore krzywo się do niego uśmiechnął. Uśmiechnął się potem do trójki strażników i rzekł, że wiedział, że w końcu to zrobi, że to była kwestia czasu i w końcu go dopadł.

Część czwarta

Zła Śmierć Eduarda Delacroix

Paul znowuż powraca do tego, co się dzieje w Georgia Pines. Mówi o tym, że pisze dziennik, poza tą książką. Mówi o pogodzie, o jedzeniu, o problemie o którym rozmawia ze swoją przyjaciółką. W momencie, gdy wychodzi na spacer, spotyka Brada Dolana. Ponaprzykrzał mu się trochę, nie dopuścił go do wyjścia na spacer i w ten sposób Paul powrócił do Elaine, rozmawiał z nią o Dolanie i o sekrecie, o który go podejrzewają.

Percy wyjaśnił, że jego zemsta na Delu i myszy była tylko kwestią czasu, że to rzecz do przewidzenia. Dean wyklinając go, zapytał „Coś ty zrobił, durny ciołku?!”, a ten nie odpowiedział, tylko poszedł do gabinetu milcząc. Wharton odpowiedział, że Wetmore właśnie nauczył pewnego żabojada, że nie można się z niego śmiać. Del zawodził, modląc się po francusku i płacząc przeraźliwie za Panem Dzwoneczkiem. John rozkazał, by dać mu mysz. Paul zrozumiał o co chodzi i prawie martwe zwierzę Coffeyowi. Murzyn wziął Pana Dzwoneczka w obie ręce, przyłożył usta do jego pyszczka i wyssał z niego coś, czego stanu skupienia nie można było określić. Po chwili zaczął się krztusić i, jak wcześniej, wypluł chmarę czarnych robaków, które zniknęły wraz z rozbłyskiem białego blasku. I nagle Pan Dzwoneczek ożył. Tym razem John Coffey dokonał cudu na oczach wszystkich. „Pomogłeś, prawda Duży?” zapytał Paul. „Pomogłem, szefie. Pomogłem myszy Dela. Pomogłem …” tu przerwał zapomniawszy imienia zwierzaka. „Panu Dzwoneczkowi” – podpowiedział Paul. „Pomogłem Panu Dzwoneczkowi. To cyrkowa mysz. Będzie mieszkać w domu ze szkła”. – rzekł z dumnym, łagodnym uśmiechem. „Żebyś wiedział, że będzie” – odparł Howell. „Szef Percy jest zły. Szef Percy jest podły. Nadepnął na mysz Dela. Nadepnął na Pana Dzwoneczka” oznajmił, nim ktokolwiek zdążył mu cokolwiek odpowiedzieć, położył się na swojej pryczy.

Gdy Paul i Brutal znaleźli Percy’ego, czyścił akurat nogi Starej Iskrówy. Nastraszyli go trochę, oczywiście starał się ich uciszyć grożąc swoimi „znajomościami”, ale powiedzieli, że poza dręczeniem więźniów i współpracowników, doniosą na niego, że nie pomógł Deanowi, który o mało nie zginął dlatego, że pomoc nadeszła tak późno, a Percy wtedy stał tak blisko i nie kiwnął nawet palcem.

Kolejny dzień zaczął się spokojnie – Del bawił się z myszą nie zwracając uwagi na prowokacje Whartona. Przyjechał duchowny, który miał odmówić modlitwę z Delem przed jego egzekucją. Około jedenastej zjeżdżali się świadkowie, wśród nich na sali pojawiły się dwie kobiety – siostra dziewczyny, którą Del zgwałcił i zamordował, oraz matka jednej z ofiar pożaru.

O wpół do dwunastej strażnicy udali się po Eduarda do jego celi. Mężczyzna płakał gładząc sierść Pana Dzwoneczka. Paul zaczął odmawiać swoją mowę, gdy Del mu przerwał i poprosił, by zabrał mysz, aby nic jej się nie stało. John dostał mysz na przechowanie (za pozwoleniem właściciela) i po oficjalnej mowie, Eduard Delacroix udał się na swój ostatni spacer po Zielonej Mili. Francuz wypłakał się duchownemu i odeszli do sali egzekucyjnej. Wszystko szło gładko, dopóki Del nie ujrzał Percy’ego czekającego przy Wyżymaczce z gąbką i wiadrem wody. Wtedy zaczął lamentować, ale uspokojony przez Deana, Brutusa i Paula zdecydował się zamilknąć i odejść tak, żeby nie narobić sobie wstydu (jeszcze większego niż dotychczas). Po przejściu oficjalnych procedur, Percy rozkazał przełączyć „Suszarkę Mabel” na jedynkę. Po wyłączeniu, Percy znowu odmówił regułkę wypowiadaną podczas „smażenia” więźniów i zapytał, czy Del ma coś do powiedzenia. Francuz wyraził skruchę, powiedział, ze chciałby cofnąć czas i poprosił, by strażnicy pamiętali obietnicy związanej z Mouseville. Potwierdzili, że będą o tym pamiętać. Percy rzucił w perfidnym uśmiechem: „Takiego wała.” i wyjawił prawdę na temat tego, że Mouseville wcale nie istnieje. Percy po raz pierwszy złamał zasady po tym wszystkim: zmienił kolejność nakładania kasku i całej reszty skazańcowi. Ktoś powinien się zorientować, że wszystko od tego momentu pójdzie nie tak, ale byli za bardzo zdenerwowani. Gdy Percy kończył przygotowywać wszystko, Paul zrozumiał, że coś poszło źle – przecież po twarzy Dela nie spływała woda z gąbki. Gdy chciał zwrócić uwagę Percy’emu i naprawić ten błąd, było już za późno. Suszarka Mabel została przełączona na kolejne biegi i tak oto Francuz zaczął się smażyć. Jego włosy, ubrania … Wszystko się zajęło. W pewnym momencie materiał zsunął się z twarzy więźnia ukazując teraz rysy twarzy ciemniejsze niż u Johna Coffeya i oczy, wyglądające jak zniekształcone galaretowate kulki, które nagle wypadły z oczodołów na policzki. Jego twarz, zaczęła się stapiać, palić. Ludzie wtedy ogarnęli, że dzieje się coś strasznego i zaczęli krzyczeć w przerażeniu, wycofywać się z sali. Wszystkiemu towarzyszyły grzmoty piorunów wstrząsające pomieszczeniem. Ktoś pytał Paula, czemu nie wyłączają maszyny, ten odparł tylko, że wszystko już zaszło za daleko i trzeba czekać, aż Ed umrze. Niedługo po tym kazano wyłączyć maszynę, Percy został zmuszony do ugaszenia zwłok gaśnicą, bo to w końcu „jego przedstawienie” i wynieśli to, co pozostało z ciała Delacroixa. Wszędzie było czuć okropny zapach palącego się ciała

Brutus chciał stłuc Percy’ego za to wszystko. Wiedział, że zrobil to umyślnie i nie mia zamiaru puścić mu tego płazem. Gdy jednak Paul go powstrzymał, zagrozili mu bliższym spotkaniem z Whartonem i innymi takimi. Przyszedł Curtis, niesamowicie zdenerwowany. Wypytywał co to miało znaczyć, dlaczego doszło w ogóle do takiej sytuacji i kto był za to odpowiedzialny. Powiedział, że podłoga na górze jest cała w wymiocinach, ludzie powywracali krzesła uciekając, a Wharton już śpiewa o tym wszystkim piosenkę. Porozmawiali o całym zajściu i ich opuścił.

Gdy wrócili na Zieloną Milę, Paul musiał napisać raport. Wharton wciąż śpiewał, a John płakał rzewnie, więc Paul zdecydował się porozmawiać z nim o śmierci Delacroixa. Gdy kończyli rozmawiać, zapytał o Pana Dzoneczka, gdzie aktualnie jest. Olbrzym poinformował, że uciekł do izolatki. Strażnik naczelny się tym nie przejął, mówiąc, że pewnie niedługo wróci. Ale tutaj się mylił, Matros Willy już nigdy nie wrócił i jedynym śladem po nim, była odnaleziona tamtej zimy dziura, w której były kawałki kolorowej szpulki i unosił się z niej zapach miętowych cukierków. Wtedy Paul ukląkł na kolano i zdjął jeden but.

Po powrocie do domu Paul spotkał Janice czekającą na niego jak zwykle po egzekucji. Na jej prośbę opowiedział jej całą historię, choć wcześniej tego nie zamierzał. Mniej więcej w połowie wybuchł płaczem, co było dla niego bardzo dziwne.

W nocy rozmyślał o Jonie Coffeyu, o Panu Dzwoneczku i o chorobie Melindy. O tym jak John pomaga chorym i o tym, jak z powodu choroby cierpi pani Moores. Nawet tej nocy mu się przyśnił. I zwłoki małych dziewczynek.

Rankiem, gdy strażnik naczelny wypijał na werandzie trzecią już kawę (czego Janice nie pochwalała) o trzymał telefon od Hala. Hal powiedział, że wie już o problemach, nie powie Paulowi kto doniósł, widział już wniosek o przeniesienie Percy’ego i omówił różne sprawy organizacyjne. Wiedział, że Paul boi się o to, że Percy wciąż będzie na bloku, gdy nadejdzie pora na egzekucję Johna Coffeya, jednak wtedy na pewno Wetmore będzie umieszczony w nastawni i nikt nie będzie temu protestował. Wtedy Paul zapytał jak się czuje Melinda. Po chwili ciszy usłyszał, że ona tonie, zapada się. Bóle głowy już trochę ustąpiły, ale Mel zaczęła bluzgać. I to naprawdę okropnie. Mówiła słodkim głosem: „Możesz mi podać ten egzemplarz <<Liberty>>?” I wtrącała tam przynajmniej dwa wulgarne wyrażenia. Obiecał modlić się za Melindę i rozłączył się, następnie po zapytaniu Janice opowiedział jej o zdrowiu Melly. Żona zauważyła, że Paul wpadł na jakiś dziwny pomysł. Zaczęła o niego wpytywać i jedyne co się dowiedziała, to że jest tajny, być może niebezpieczny i nie wiadomo czy dojdzie do skutku.

Paul zaprosił Deana, Harry’ego i Brutala na lunch, nie mówiąc im o co mu chodzi. W tajemnicy przed żoną prowadził z nimi rozmowę na temat Johna i jego magicznego sposobu uzdrawiania, choroby Melindy i powiązania między tym, dzięki któremu można by uczynić Melindę zdrową, spróbować pomóc jej choć odrobinę. Omówili szczegóły planu nocnej wyprawy. Byli pewni jedynie tego, że mają ogólny plan jak do tego mogłoby dojść – nie mieli pewności czy nie targają się z motyką na słońce, czy nie oszaleli, czy magia Johna Coffeya nie jest obłudą i czy wszystko wypali bez złapania ich przez potencjalnych świadków-kapusiów. Czy Hal nie zastrzeli ich zanim dostaną się do domu Mooresów.

Część piąta

Nocna Wyprawa

Paul stwierdził, że to co właśnie robi – pisanie w domu starców – jest jak maszyna czasu. Jego własna i niepowtarzalna. Przez cały dzień pisał, nie robiąc sobie żadnych przerw, gdy w końcu pomyślał nad rankiem, że mógłby się wyrwać na spacer do lasu. Popatrzył, czy ze strony lewego skrzydła nie stoi samochód Dolana – oczywiście go nie było, ale skąd mógł mieć pewność, że ze strony prawego skrzydła dalej go nie ma? W tym momencie wystraszyła go Elaine. Wiedziała, że Paul szuka samochodu Dolana i chce się wyrwać na chwilę na spacer. Powiedziała mu, że Dolan siedzi w kuchni, bo specjalnie szła to sprawdzić. Następnie uparła się, że musi iść z nim na spacer. Paul dostał kilka grzanek (już zimnych, spóźnił się na śniadanie) od kucharzy i poszli dalej. Elaine pokazała Paulowi wcześniej papierosy, kazała mu na siebie poczekać obok jednej z łazienek, a ona w tym czasie pójdzie się „zakurzyć”. Spytał dlaczego to robi, skoro od wielu lat już nie paliła. Powiedziała, że ma zamiar sprawdzić jak szybko włączą się zraszacze po wykryciu dymu i wtedy Paul zrozumiał, że robi to dla niego, żeby mógł się wyrwać. Chwilę później już wszyscy biegali wystraszeni pożarem, a Paul czmychnął do lasu i zdecydował, że w końcu wyjaśni o co chodziło z butem, który podarował Johnowi. Zwołał kiedyś do siebie Deana, Harry’ego i Brutala, rozmawiał z nimi o planowanej nocnej wyprawie z Johnem Coffeyem. Dean zapytał co się stanie, kiedy John ucieknie im podczas tej wyprawki i być może kogoś zabije? Przecież Dean ma żonę i dwójkę dzieci na utrzymaniu, nie może sobie pozwolić na coś takiego.

Wszyscy patrzyli w osłupieniu na Paula, czekając na jego reakcję.

Odpowiedział, że nic takiego się nie stanie. Ma pewność z kilku względów – po pierwsze: but. Mężczyźni nie rozumieli jaki związek jest między butem, a Coffeyem. Paul wyjaśnił, że jakiś czas temu dał buta więźniowi i poprosił, by go zawiązał. John najpierw bezbłędnie przełożył jedną sznurówkę przez drugą, jednak dalej … Kompletnie nie wiedział co ma zrobić. Twierdził, że kiedyś umiał „tą sztuczkę”, ale jej zapomniał. Paul wiedział, że gdyby John chciałby, popełniłby samobójstwo z pomocą tych sznurówek, pozostali trzej strażnicy też o tym wiedzieli, ale nic takiego się nie stało. Teraz mieli przynajmniej jeden dowód na to, że Coffey jest niewinny – gdy McGee znalazł Coffeya nad rzeką, zobaczył w jego kieszeni jakieś wybrzuszenie i wziął to zabroń. Zapytał co to jest i skąd to ma. Olbrzym powiedział, że to śniadanie i że jakaś kobieta w fartuchu mu je dała. W środku sandwich, bez ani kawałka kiełbasy. Zabójca rzucił psu kawałek kiełbasy, a następnie go zabił. John nie mógł tego zrobić, bo worek w jego kieszeni był zawiązany, a przecież on nie umie zrobić nawet kokardki.

Kolejną poszlaką było to jego słynne „Pomogłem”. Strażnik naczelny opowiedział kolegom o uleczeniu jego dróg moczowych przez Murzyna. Wtedy gdy spytał go, co zrobił, on powiedział: „Pomogłem. Pomogłem, prawda?”. Gdy Percy prawie zabił mysz Dela, Paul powiedział mu „Pomogłeś”, a Coffey potwierdził mówiąc „Pomogłem myszy Dela”. Gdy McGee znalazł go nad rzeką i zapytano go co tam robił, on powiedział „Próbowałem pomóc, ale było już zapóźno. Nie dało się tego cofnąć”. On chciał tylko uzdrowić te dziewczynki, znalazł się w złym miejscu i o złej porze.

Dowodem numer trzy było to, że podczas poszukiwania zabójcy i dziewczynek, psy tropiące się pomyliły. Zapomniało co podtykało im się pod nos, część tropiła zabójcę, a część dziewczynki. Nie było problemu, dopóki byli oni razem. Ale gdy się rozstali, część psów chciało iść w górę, a druga część w dół, w stronę rzeki. Wtedy zagłębili się w sprawę, zaczęli omawiać wszystkie aspekty. John znalazł dziewczynki, chciał im pomóc, ale mu się to nie udało, więc dostał ataku histerii i tak go znaleziono. Wtenczas kiedy chciał ratować Pana Dzwoneczka, mówił „Niech pan da mi go póki jeszcze czas”. „Póki jeszcze czasz” jest tutaj kluczem.

Gdy Paul ubierał się do pracy, Janice wiedziała już tylko, że plan, który omawiał z chłopakami, dotyczy Melindy i nie jest bezpieczny, może się nawet nie powieść.

Wieczorem sprawy zaczęły nabierać tempa. Ciężarówka była gotowa, wszyscy czekali tylko na znak. Dean miał zostać w więzieniu i pilnować, żeby Wharton niczego nie odwinął, ani żeby ktokolwiek się domyślił, że coś jest nie tak. Z jakichś przyczyn, Coffey wiedział już, że wybierze się na przejażdżkę ciężarówką i to przeraziło strażników.

Odwiedził ich stary Tu-Tut, kupili od niego mnóstwo wałówki. Przyszedł Dean, wręczył Paulowi raport napisany ołówkiem i kazał go ocenić, żeby mógł przepisać go na czysto. Paul sądził, że ten raport to największe, najbardziej bezczelne kłamstwo jakie w życiu czytał, ale to akurat było im teraz na rękę, więc pochwalił go i kazał mu przepisać wszystko. Podali colę Whartonowi za „dobre zachowanie dzisiejszego wieczoru”, w której było mnóstwo morfiny. Facet padł na pryczy, ale był tak naszprycowany, że nie zdołał zamknąć oczu. Następnie poszli zabrać Percy’emu wszystkie „zabawki” służące do obrony (a tego Percy nadużywał), ubrali go w kaftan bezpieczeństwa i zamknęli w izolatce. Gdy zakuli Johna w kajdanki i odprowadzali go Zieloną Milą do wyjścia, Wharton jakimś cudem pojawił się przy kratach. Zapytał (niezbyt wyraźnie) dokąd się wybiera, rzucił parę niepochlebnych tekstów o Czarnych Ludziach i padł na pryczę chrapiąc. John powiedział mu tylko, że jest podłym, okropnym człowiekiem, a to ucieszyło Billy’ego Kida. Teraz na pewno już spał i nie miał się zbyt szybko obudzić. Zadziwiające było to, że facet zdołał stać o własnych nogach z taką ilością morfiny w organizmie. Zapytali Coffeya czy wie, gdzie się wybierają. „Żeby pomóc … jakiejś pani?” odpowiedział. Spytali więc skąd to wie. Powiedział, że sam nie wie. Że właściwie to w ogóle nie wiele wie. I nigdy nie wiedział. Musieli się tym zadowolić.

Jechali bardzo długo, zmieniali jeszcze samochód, przed pięcioma milami dzielącymi ich od domu Mooresów.

Zaparkowali samochód bardzo blisko domu Hala, żeby nie wzbudzić żadnych podejrzeń w razie wypadku, gdyby ktoś miał zobaczyć ich samochód. Można by pomyśleć, że Hal ma gości i tyle. Byli wystraszeni, ale chyba najmniej John. W końcu w progu drzwi pojawił się Hal z bronią w ręku. Wykrzyczał pytanie, kto przyjeżdża o trzeciej nad ranem i czego chce. Paul i Brutus przyszli mu wyjaśnić całą sprawę, jednak nie zdążyli, bo Hal ujrzał Coffeya i wrzasnął do niego, że ma się nie ruszać, bo będzie strzelał. Melinda zaniepokojona zapytała co Hal tam robi i z kim rozmawia nazywając go w pewien … niekonwencjonalny sposób, biorąc pod uwagę to, jaka była przed chorobą. Hal uniósł strzelbę i chciał zabić Johna, a wtedy Harry wyszedł i go zasłonił mówiąc, że to nie jest ucieczka i nie trzeba się niczego obawiać. Wtedy Coffey podszedł bliżej i powiedział, że chce pomóc. W tle wybrzmiewały okropne krzyki Melindy, które sprawiły, że Hal z bezradności pozwolił, by goście weszli do środka, cokolwiek by miało to oznaczać. John szedł zgarbiony, by nie zahaczyć o żyrandole, nie zwracając uwagi na nikogo. Teraz to on przejął inicjatywę.

Melinda najpierw rzuciła kilka tekstów o Murzynach do Johna, a następnie zaczęła wypytywać o jego rany i blizny. Powiedział, że nie wie skąd je ma, więc Melly stwierdziła, że musi być wielkim szczęściarzem. Spytała czy wie dlaczego. On odrzekł, że pewnie dlatego, że człowiek, który nie pamięta krzywdy, nie zawraca sobie nią głowy w nocy. Po krótkiej rozmowie na jego temat, bez żadnych wyzwisk i wulgaryzmów, przeszedł do tego, na co wszyscy czekali. Zaczął uzdrawiać Melindę. Gdy wysysał z niej chorobę, w domu pękały okna, zegar spadł na ziemię i się stłukł. Zaczął wiać okropny wiatr. Gdy Olbrzym odsunął się od kobiety, wyglądała już dziesięć lat młodziej, nie pozostały na niej żadne ślady choroby. John za to wyglądał, jakby miał za chwilę umrzeć. Dusił się tym, co wyssał z pani Moores, nie chciał dać sobie pomóc. Kiedy się uspokoił, wyglądał jak silny niegdyś mężczyzna, który po dziesięciu latach walki przegrał z chorobą. Miał popielatą, chorą twarz. Autentycznie tak wyglądał w tej chwili. Melinda, już kompletnie zdrowa, wzbudziła w Halu takie uczucia, że rozpłakał się jak małe dziecko. Poszedł ją uściskać, a ona poprosiła, by ją na chwilę wypuścił z objęć, bo musi wstać. Powiedział, że nie może, że przecież ona jest chora. Okazało się, że nie pamiętała w ogóle okresu choroby, wiedziała tylko, że była w szpitalu, ale nie pamiętała wyników. Mężczyźni nakłamali jej, że wyniki były negatywne, czyli nie wykryły żadnych schorzeń u niej. Mel zdradziła Johnowi, że jej się śnił. Że błądzili w ciemnościach, ale w końcu się odnaleźli. Podziękowała mu i go wyściskała. John otrzymał od niej wisiorek w podzięce i pożegnali się z Mooresami, mimo, że Hal miał jeszcze tysiące pytań do nich, ale wolał pogadać o tym w wolnym czasie.

Wracając, strażnicy rozmawiali o Johnie, ale tylko wtedy, kiedy byli pewni, że on tego nie słyszy. Brutal podejrzewał, że John specjalnie nie „wypluł” choroby Melindy, żeby umrzeć jeszcze przed egzekucją. Strażnicy cały czas zastanawiali się jak powrócić na swoje stanowiska bez wzbudzania żadnych podejrzeń oraz pokrzepiali Johna, widząc, że wygląda coraz gorzej z chorobą pani Moores.

Część szósta

Coffey na Mili

Paul pisał znowu do późna. Wieczorem, nieco zmęczony, chciał zrobić sobie przerwę. Porównywał w tym czasie niektóre elementy – codzienne rytuały, osoby, miejsca – do tych towarzyszących mu w więzieniu. Zamknął oczy, tylko na chwilę, żeby odetchnąć. Gdy je otworzył, było kilka minut po ósmej. Chciał przerwać pisanie, iść do kuchni po grzankę i wybrać się znowu na spacer, ale zrezygnował, bo wiedział, że spotka na pewno Brada Dolana. Poszedł do łazienki, a gdy wrócił, zastał na stole, tuż obok jego rękopisów, dzbanek herbaty, który na pewno pozostawiła Elaine. Wypił dwie filiżanki i zabrał się za zapisywanie kolejnych stron. W pewnym momencie padł na niego czyjś cień. Spojrzał w górę i ujrzał nad sobą Dolana. Facet zaczął mu się znowu naprzykrzać, chciał za wszelką cenę zobaczyć, to Paul pisze. Gdy zaczął zastraszać Paula i próbować pozabierać mu rękopisy, ktoś krzyknął na niego stanowczym, groźnym głosem, żeby zostawił tego człowieka. Okazało się, że to Elaine stała w drzwiach z dzbankiem tacą na której było śniadanie dla Paula. Brad zaczął wypytywać o co jej chodzi, a widząc, że ona nie ustępuje i zaczęła przyjmować jego zasady gry, nazwał ją dość niepochlebnie oczekując, że ta się zgorszy, zrobi jej się przykro i ustąpi. Wtedy Elaine słysząc pytanie „za kogo pani się ma?” powiedziała, że za babkę przewodniczącego Izby Reprezentantów stanu Georgia, dzięki któremu Dolan może już dłużej nie zagrzać ławki w Georgia Pines, bo jej wnuk bardzo kocha swoją rodzinę i dba o nią, a zwłaszcza o te starsze osoby. W tym wszystkim co mówiło, nie było ani cienia kłamstwa. Dolan wystraszony, ale i niesamowicie wściekły, opuścił pokój. Elaine zapytała Paula, czy wszystko w porządku, czy nic mu się nie stało. Mężczyzna potwierdził, dał jej rękopis, żeby przeczytała całość i powiedział, że dopisze resztę, w czasie gdy ona będzie to czytać. A gdy zapozna się z całą historią, zabierze ją do tajemniczego miejsca, do którego przychodzi codziennie rano i wieczorem.

Mężczyźni wrócili z Johnem na blok, zawieźli go na wózku przez część bloku, bojąc się o jego zdrowie. Doprowadzili go do celi, wówczas Dean zobaczył ich i radośnie zaczął zasypywać ich słowami – najpierw logicznymi zdaniami, a potem już tylko bełkotał. Po usadzeniu Johna w celi, poszli po Percy’ego. Najpierw Paul przeprowadził z nim długą pogadankę, potem Brutus powiedział mu najprostszym językiem, nieeleganckim zresztą, co stanie się, jeśli Percy piśnie choćby słówko na temat tego, co się tutaj z nim stało. Percy zawstydzony i nastraszony nie dyskutował wiele, wypuszczony już z izolatki, spacerował po Zielonej Mili ze spuszczoną głową. W pewnym momencie John Coffey wyciągnął po niego ręce przez kraty, przycisnął go do nich gwałtownie i przycisnął jego usta do swoich, wdychając w niego całą chorobę Melindy. Percy zdzielił go hikorową pałką w skroń, polała się krew, ale Olbrzym nie zwrócił na to uwagi. Wetmore wkrótce stanął pod ścianą, wyglądając jak wrak człowieka. Strażnicy próbowali go wybudzić z transu, jednak nie wiele to dało. Niedługo po tym chłopak otrząsnął się, odszedł bez słowa w drugą stronę. Brutal chciał go zatrzymać, ale Paul rozkazał mu go zostawić. Później tysiąc razy zastanawiał się, czy kazałby zostawić go w spokoju, gdyby wiedział, co się potem stanie.

Nim się zorientowali w ogóle co się dzieje, Percy wszedł do celi śpiącego Whartona. Billy Kid przespał tak naprawdę swoją śmierć, miał więcej szczęścia niż na to zasłużył. Percy wyjął pistolet i wcisnął w Whartona sześć kul, tak szybko jak potrafił. Jedną w krocze, drugą w brzuch, trzecią w klatkę piersiową, trzy w głowę. Koroner stwierdził, że Percy strzelał jak Annie Oakley. Wtedy stało się to, na co wszyscy czekali. Wetmore upadł na kolana i wypluł chorobę Melindy. Wszyscy strażnicy po kolei powiedzieli, że „nic nie widzieli” i ustalili wspólną wersję, którą mają przekazać w raporcie i zeznaniach.

Paul opowiedział o wszystkim żonie. Wspólna wersja brzmiała tak, że Percy oszalał i wbiegł do celi Whartona, wcisnął w niego sześć kul i tyle. Gdyby ktokolwiek pytał jak Percy się zachowywał przed tym wszystkim, powiedzieliby „Milczał”. Na samą myśl o tym Paul musiał się powstrzymywać przed wybuchem śmiechu. Bo to była prawda. Percy milczał, bo leżał obezwładniony w izolatce i miał taśmą oklejone usta.

Paul opowiedział swojej żonie od nowa całą sytuację, jednak zaczynając teraz od tego, jaki był stosunek Wetmore’a do Wharton’a, Wharton’a do Coffey’a i tak dalej.

Hal Moores oczywiście usłyszał taką samą wersję jak ci, którzy przesłuchiwali świadków zdarzenia. Szef zaręczał, że nic nie wyjawi, nawet jeśli to miało związek z tym, co stało się w jego domu, ale Paul wolał zachować środki ostrożności. Tak oto pozbyli się i Percy’ego i Whartona.

Wkrótce po zakończeniu tego cyrku z przesłuchaniami, dochodzeniem co i jak wyglądało przy morderstwie Whartona, nadszedł dokument mówiący, że za osiem dni (dwudziesty listopada) ma się odbyć Egzekucja Johna Coffeya. Trzy dni po tym Paul kazał żonie zadzwonić do pracy i powiedzieć, że dziś nie przyjdzie, bo jest chory, a on sam w tym czasie wybrał się w podróż na farmę Dettericków. Zatrzymał go jednak McGee, mówiąc, że Detterickowie nie są gotowi by gadać z jakimś klawiszem, że on sam to załatwi i że mają się spotkać później, żeby porozmawiali o Jonie Coffeyu. Tak więc spotkali się w barze, skąd trafili do domu McGee. Mężczyzna powiedział, że dowody zebrane przez Paula nie są podstawą do wznowienia postępowania. I w tym hrabstwie nie ma zwyczaju fundować nowego postępowania dla Murzynów. Widząc, że McGee jest pewien tego co mówi i wrogo nastawiony do każdego, kto chce to podważyć, udał się do domu. Tam czekała na niego Janice, mimo tego, że było już po północy. Leżąc w łóżku z żoną Paul się rozpłakał. Janice wystraszona wypytywała co się stało. Wtedy Paul powiedział: „Za kilka dni mam stracić Johna Coffeya, ale to William Wharton zabił bliźniaczki Dettericków. Zrobił to Dziki Bill.

Nazajutrz przy wojennej naradzie na lunchu w domu Edgecombe’a byli nie tylko Harry, Dean i Brutus, ale i żona Paula, która go namówiła, żeby podzielił się z nimi całym tym swoim spostrzeżeniem. Ich zdaniem John musiał wiedzieć o tym, że to Wharton to zrobił. Dlatego go tak nienawidził. Dlatego posłużył się Percym, jako mordercą Wharton’a. Bo w końcu obaj dla niego byli podłymi ludźmi, więc załatwiono dwie sprawy na raz. Rozprawiali naprawdę długo na temat Whartona i Johna, powiązań między nimi, przestępstw Willa (okazało się, że już raz miał do czynienia z mocno nieletnią dziewczynką, a oczywistą rzeczą było, że facet nigdy nie popełnia zbrodni na tle seksualnym raz. Wtedy tamta to była dziewięciolatka, ale nikt tego nie zgłosił, jej ojciec twierdził, że poradził sobie z nim sam) i wielu innych rzeczy. Janice uporczywie starała się namówić strażników na to, żeby próbowali ratować Johna w każdy możliwy sposób – kłamać przed sądem, cokolwiek, byle uratować człowieka tak cudownego, tak cenny dar od Boga. Mężczyźni jednak za każdym razem rozwiewali jej nadzieje. Wtedy Janice nakrzyczała na Paula, że jest tchórzem. Że ma jej nie dotykać, bo za kilka dni będzie takim samym mordercą jak i Wharton, dokonując egzekucji Johna stanie się zabójcą.

Janice przeprosiła Paula. Prosiła go, żeby się na nią nie gniewał, aby porozmawiał z Johnem Coffeyem i spytał czego chce, żeby zrobić wszystko co się da, aby jego śmierć nie była dla niego aż tak przykrym momentem – no może żeby miał chociaż czystsze sumienie, czy cokolwiek. Paul zgodził się.

Dwa dni później odbyła się próba generalna egzekucji Johna Coffeya. W powietrzu unosiło się coś, co sprawiało, że wszystko to było dla nich okropnie bolesnym zabiegiem. Brutus wyznał, że czuje, jakby stał przed piekłem przez to, co mają niedługo uczynić.

Paul poszedł porozmawiać z Johnem gdy wrócił z łaźni. Czuł na całym ciele mrowienie, takie jak odczuwa się w ręce, na której się spało całą noc. John był małomówny, jednak udało mu się z nim ustalić, że na kolację dostanie na życzenie mielonego z sosem, kartoflami i kapustą, a na deser specjalnie żona Paula upiecze dla niego ciasto brzoskwiniowe. Zapytany o to, czy życzy sobie duchownego do odmowy modlitwy przed śmiercią, powiedział, że nie potrzebuje żadnego księdza. Zaproponował, że jeśli Paul zechce, może z nim odmówić modlitwę. Wyznał po tym, że niepotrzebnie strażnicy się tak denerwują jego odejściem. Bo on chce odejść. Bo ma dosyć bólu, krzywdy na tym świecie. Chciałby tylko żyć tak jak wcześniej, jak normalny człowiek i mieć kompana, z którym mógłby podróżować jak równy z równym, porozmawiać o wszystkim i o niczym. Trzymał Paula za ręce mówiąc o tym wszystkim. A on pomyślał wtedy „Przestań! Przestań bo zaraz utonę … Albo eksploduję”. Wówczas usłyszał od Johna „Nie eksploduje pan”. Rozbawiła go ta myśl. Edgecombe czuł teraz obecność wszystkich tych ludzi, którzy byli w tej celi. Widział wszystkie napisy na ścianach, które zostały zmyte. Widział każde ziarenko miki na ziemi, każde pęknięcie, słyszał rzeczy niesłyszalne dla nikogo poza nim – może jeszcze John je słyszał, ale tylko może. Gdy świat powrócił do swojej normalnej postaci, Paul zapytał Johna, co mu zrobił? Powiedział, że przeprasza, że się zagapił i niedługo poczuje się normalnie. Wiedział, że strażnik dziwi się wciąż dlaczego dziewczynki Dettericków nie krzyczały. Olbrzym wyjaśnił mu, że kiedy spotkał Whartona (zaraz po tym jak zabił dziewczynki) zrozumiał dlaczego, ale zapomniał. Przypomniało mu się, gdy Wharton go dotknął. Dziki Bill powiedział do jednej z nich „Jeśli będziesz krzyczała, zabiję nie ciebie, a twoją siostrę”. I to samo powiedział do drugiej.

Po skończeniu rozmowy Paul wyszedł z celi Johna i zrozumiał, że słyszy myśli Brutala. Zastanawiał się jak pisze się słowo RECEIVE. I przed c czy może po e? Po e, nie tak brzmiała tak zasada? Opowiedział mu o tym co usłyszał od więźnia. Nie wszystko i nie to, o dotyku Olbrzyma, który wywarł na niego taki wpływ. Brutus zapytał go, czy czasem jego infekcja nie wraca, bo zrobił się nagle cały czerwony, pewnie powinien się położyć w swoim gabinecie. Odrzekł mu, że nie, a zamiast iść do swojego gabinetu, pójdzie do administracji, bo ma tam coś do zrobienia. Stojąc tuż przy drzwiach powiedział: „Dobrze zapamiętałeś. R-e-c-e-i-v-e. „I” przed „e”, chyba, że poprzedza je „c”. Oczywiście w większości przypadków”. Nie musiał się odwracać, żeby wiedzieć, że gapi się na niego teraz z szeroko otwartymi ustami.

Paul porozmawiał z Halem. Ten wieczór był wieczorem Johna Coffeya. Mieli tam służyć Dean, Harry, Brutus, Paul, Van Hay i Curtis. Dean, Paul I Brutal udali się do celi Johna Coffeya. Odmówili mowę wstępną, przeprosili go za to, że tak właśnie ma wyglądać jego koniec. Ale John Coffey był spokojny i uśmiechnięty – miał przecież ukrócić swoje cierpienia. Poszli z Paulem odmówić modlitwę. Pomodlili się o siłę, o wstawiennictwo Boga, Jezusa i Maryi.

Na sali świadków było góra czternastu. Marjorie Detterick krzyczała co chwila, żeby zabić dwa razy tego „gwałciciela i mordercę”. John zaczął płakać mówiąc, że czuje nienawiść wszystkich tych osób, ona go boli, jak wbijające się żądła os. Strażnicy kazali mu skupić się na tym, co oni czują, a nie świadkowie. Oni go nie nienawidzą. Harry odwrócony tyłem do świadków płakał jak bóbr. W końcu kazano przerzucić Van Hayowi dźwignię na jedynkę. Po tym trzeba było nałożyć już kask więźniowi, włożyć pod niego gąbkę i przejść do punktu uśmiercenia. John błagał, żeby nie nakładać mu na oczy czarnego materiału, bo nie chce odchodzić w ciemności, której się tak boi. Zrobiono jak prosił. Ostatnią osobą na jaką John spojrzał przed śmiercią był Paul, podczas rażenia go prądem o silniejszym natężeniu. I wtedy ostatecznie utracono tak wielki skarb. Najpiękniejszy dar od Boga, czego prawie nikt nie był świadom. W swej pomocy zasłużył na wiele, a łzami żegnały go zaledwie cztery osoby w dniu jego śmierci.

Paul trzymał się aż do powrotu do domu. Zaraz po tym rozpłakał się, do domu musiała go odprowadzić Janice.

Gdy Paul skończył pisać ostatnią stronę, przyszła do niego Elaine. Miała podpuchnięte, zaczerwienione oczy, musiała płakać. Poprosił ją, by skończyła czytać mimo wszystko, bo wtedy zrozumie to, czego dotychczas nie mogła pojąć. Pozna odpowiedzi na wszelkie pytania. Elaine zastanawiała się jednak, ile lat może mieć teraz Paul. On powiedział jej, że odprawiając Johna na drugą stronę, miał czterdzieści lat. Urodził się w tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym drugim, więc teraz musi mieć sto cztery lata jeśli nie pomylił się w rachunkach. Umówili się na czwartą, wtedy mieli wyruszyć na obiecany spacer. Widząc, że auto Dolana odjechało przed czwartą z Georgia Pines, Paul wesoło podążył na pole do krykieta. Jakiś czas później Elaine dołączyła do niego. Miała wreszcie poznać długo skrywaną przez przyjaciela tajemnicę. Znowu płakała. Przytuliła Paula mówiąc: „Biedny John Coffey. Biedny Paul Edgecombe.”, a następnie zapytała o losy dyrektora Mooresa. Oświadczył, że zmarła na atak serca. Zapytała więc o Janice. Paul nie był jeszcze gotów by o tym rozmawiać, ale dał jej słowo, że kiedyś jej o tym opowie. Nie dotrzymał go jednak, bo trzy miesiące później Elaine zmarła. Na atak serca właśnie. Znaleziono ją martwą w łóżku, śmierć przyszła we śnie. Jej spokojna twarz świadczyła o tym, że wszystko przebiegło bezboleśnie, nagle.

Mężczyzna zaprowadził przyjaciółkę do szałasu, prawdopodobnie bliskiego zawaleniu się. Mimo lęku weszła tam za nim i ujrzała małe, stare zwierzątko. Pana Dzwoneczka. Widząc jej podziw, wyjął kolorową szpulkę i rzucił ją myszce – wciąż wykonywała tę swoją słynną sztuczką, którą tak uwielbiał Delacroix. Prosiła, żeby więcej nie rzucał jej szpulki, bo bała się, że ganianie za nią sprawia myszce ból. Dali jej miętówki, które leżały w torbie. Elaine zrozumiała, że ten szałas jest właśnie słynnym Mouseville – rozpoznała to po oknach z krzemowego szkła, które miały się znajdować w cyrku obiecanym Delacroixowi.

Tę piękną scenę popsuło nadejście Brada Dolana. Przyszedł i zaczął znowu rzucać zgryźliwe uwagi, zastraszać staruszków. Zauważył Mysz, więc Paul zaczął krzyczeć, żeby jej nie ruszał. Dolan zaczął się śmiać i powiedział, że nie musi, bo ta mysz już nie żyje. Paul odwrócił się za siebie i miał nadzieję, że Pan Dzwoneczek tylko odpoczywa, że położył się na boku by odetchnąć. Wciąż powtarzał sobie, że widzi jak oddycha, choć wiedział, że to nieprawda. Elaine wybuchła płaczem, zrozpaczona, choć dopiero poznała Pana Dzwoneczka naprawdę. Dolan zagroził, że już więcej nie przyjdą tutaj się spotykać, że już on o to zadba, a wtedy Elaine zaczęła krzyczeć na niego tak głośno, z taką siłą w głosie, że młodzieniec się wystraszył i rzucając na koniec jakąś uwagę, opuścił ich zezłoszczony.

Wówczas Paul zapytał, czy Elaine pomoże mu pochować starego przyjaciela. Wzięli motykę z szopy i wykopali maleńki grób dla myszy Delacroix’a. Kobieta zauważyła, że zaczyna się piękny zachód słońca i poprosiła, by zostali tam jeszcze. Paul na to przystał i powtórzył w myślach modlitwę, którą Delacroix zmówił przed śmiercią.

Zmartwychwstali Poeci

Strony

Zielona Mila

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz